ဖ်ားေနတယ္

ဖ်ားေနတယ္။ အခုလိုဖ်ားနာေနေတာ့လည္း ကိုယ့္မွာ ခႏၶာၾကီးကို လြယ္ထားရလို႔ ဒုကၡဆိုတာ လိုက္လာတာပါလားဆိုျပီး သဘာဝတရားၾကီးကိုေတာင္ အျပစ္ဖို႔ခ်င္ေသးရဲ႕။ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ မဆင္မျခင္ ေသာင္းက်န္းျပီး ျဖစ္တာပါ။ ေသာက္စားမူးယစ္တာေတြ မ်ားေတာ့လည္း ဘယ္ခံႏုိင္ေတာ့မလည္း။ အခုလို ဖ်ားတုိင္း ေနာက္ဆို က်န္းမာေအာင္ ေနေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးဝင္မိတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသရမွာလည္း ေၾကာက္ေသးတာကိုး။ အို၊ နာ၊ ေသ ေဘး ေျပးမလြတ္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ေသျပီး ျပီးတာပဲကြာလို႔ ကိုယ္ေတြ ေတြးၾကည့္ထားသလုိ မွန္ေနရင္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္၊ (ေသတယ္ဆိုတာကလည္း ေတြးၾကည့္လို႔ပဲရတာမ်ဳိး) အဘိဓမၼာဆရာမ်ား ေျပာသလို ေနာက္ဘဝဆိုတာေတြ ရွိေနမွ အခက္။ မသကာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္အိမ္သာမွာ ပက္က်ိသြားျဖစ္ေန ဘယ့္ႏွယ့္ လုပ္မတုန္း။ ဖ်ားတ့ဲ နာတ့ဲအခ်ိန္ အဲဒါေတြ ေတြးၾကည့္ျပီးေတာ့လည္း ပူမိတတ္ေသးတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ငါ ေနာက္ဆို ဆင္ျခင္မွဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးက ဝင္လာျပန္ေရာ။

ဆင္ျခင္တယ္ဆုိလို႔ ေနာက္ဘဝ ပက္က်ိျဖစ္မယ့္အေရး ေတြးပူျပီး ဝိပႆနာဥာဏ္စဥ္ေတြ ဆင္ျခင္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္လိုက္နဲ႔ဦး။ ဒါမ်ဳိးက ပါရမီထက္သန္ျပီး ပညာဥာဏ္သမာၻ အင္မတန္ရင့္က်က္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးမွ နားလည္ႏိုင္တာမ်ဳိး။ ကိုယ္ေတြ တတ္ထားတဲ့ ဆိုကေရးတီးသည္ ေသမ်ဳိးျဖစ္သည္ ဆိုတဲ့ ေလာ့ဂ်စ္ေလာက္နဲ႔ ဘယ္ရမွာတုန္း။ ဒီေတာ့ကာ ကိုယ္ဆိုလိုတဲ့ ဆင္ျခင္ျခင္းဆိုတာ ဘာလဲ၊ ထပ္ရွင္းရျပန္ေတာ့တယ္။

I/အုိင္/EYE/POND

မဂၢဇင္းတစ္ခု လုပ္ေနတယ္။ 

အြန္လုိင္း အဓိက ျဖစ္မယ္။ နည္းနည္းပါးပါးလည္း ပရင့္ထုတ္ျပီးေတာ့ ေလွ်ာက္ေဝမယ္။ မီးမလာတာတို႔ အင္တာနက္လုိင္း မေကာင္းတာတုိ႔ျဖစ္ရင္ ဖတ္လို႔ရေအာင္။ အဓိကေတာ့ စာမေရးျဖစ္တဲ့သူေတြ၊ စာေရးဝါသနာပါတဲ့သူေတြ၊ စာေရးဆရာမျဖစ္ေသးတဲ့သူေတြအတြက္ ကစားကြင္းတစ္ခု လုပ္ေပးခ်င္တာပဲ။ ကုိယ္မသိတဲ့ စာေပဝါသနာပါတဲ့သူေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕ခ်င္တယ္။ အားလံုးကို စာအုပ္တစ္ခု တစ္စုတစ္စည္းထဲ လုပ္ေပးလိုက္ရင္ network တစ္ခုရလာမယ္။ စာေရးသူအခ်င္းခ်င္းလည္း အဆက္အသြယ္ရွိသြားမယ္လို႔ စဥ္းစားျပီးလုပ္တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဟုိးအရင္ကတည္းက ဒါမ်ဳိး စာအုပ္ထုတ္တာ၊ စီစဥ္တာကို စိတ္ေတာင္မကူးဖူးဘူး။ ဝါသနာလည္း မပါဘူး။ တစ္ေခါက္ ဆရာက မင့္တို႔တုိင္းျပည္မွာ စာေပမဂၢဇင္းေတြ ရွိသလားလို႔ ေမးေတာ့ ကိုယ္သိတာ သံုးေလးခုပဲ ထြက္လာတယ္။ ေကာင္းသလားလုိ႔ ထက္ေမးေတာ့ ပုခံုးပဲ တြန္႔မိတယ္။ လတိုင္း ဒီလူေတြခ်ည္းပဲ ျမင္ေနရတယ္။ အဲလို စာေပမဂၢဇင္းမ်ဳိးကို တိုးဖို႔ဆိုတာကလည္း လြယ္တာမဟုတ္။ အဆက္အသြယ္မရွိ၊ အေတြ႕အၾကံဳမရွိတဲ့သူေတြဆို ႏွစ္ေတြၾကာသြားတဲ့အထိ ပါဖို႔ ျဖစ္ႏုိင္တာမဟုတ္ဘူး။ လို႔ ရွင္းျပလိုက္တယ္။ အဲေတာ့ သူက မင္းလုပ္ၾကည့္ေလလို႔ ေျပာတယ္။ အင္း ရတာပဲ။ လို႔ ျပန္ေျပာျပီး အဲဒီအေတြးကို ေခ်ာင္ထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလးေတာင္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သမီးကတည္းက သတင္းစာ ထုတ္တာပဲလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိေသးတယ္။

လမ္းခြဲ

လူေတြဟာ သူမေရြးခဲ့မိတဲ့ လမ္းအတြက္ေတာ့ ေနာင္တရမိၾကတာခ်ည္းပဲ။ (-- ျမင့္သန္း --)

မျပီးဆံုးႏုိင္ေသာ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ားေနာက္ဆံုးတြင္

လမ္းခြဲတစ္ခုသုိ႔ သူေမွ်ာ္လင့္စြာျဖင့္ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ ဤတစ္ၾကိမ္သည္လည္း ခါတိုင္းကဲ့သုိ႔ပင္ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခုကို ထပ္မံျပဳလုပ္ရဦးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သူနားလည္ထားပါသည္။ အေသးငယ္ဆံုးေသာ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခုကပင္လွ်င္ ဘဝကို အၾကီးအက်ယ္ လမ္းလႊဲေပးႏုိင္ေၾကာင္း ေခးေအာ့စ္သီအိုရီတြင္ သူၾကားဖူးခ့ဲေသာ္လည္း သိပ္ေတာ့ဘဝင္မက်ခဲ့။ သုိ႔ေသာ္ ဘဝင္က်ျခင္း ဘဝင္မက်ျခင္းဆိုသည္မွာလည္း သူ၏ ဘက္လိုက္မႈတစ္ခုသာ မဟုတ္ေပဘူးလား။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ဘက္လိုက္မႈမ်ားကို သေဘာမက်တတ္ေသာ သူသည္ ေရြးခ်ယ္ရျခင္းကိုလည္း သိပ္မႏွစ္သက္ေပ။ ဘဝသည္ ေရြးခ်ယ္ေနရျခင္းထက္ ၾကံဳရာက်ပန္းျဖစ္ေနရလွ်င္ ပို၍ေပ်ာ္စရာေကာင္းမည္ဟု စဥ္းစားမိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လူျဖစ္လာကတည္းက ျပဳလုပ္ခဲ့ရေသာ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ားႏွင့္ အသားက်ခဲ့သည္မွာလည္း အေတာ္ပင္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဤတစ္ၾကိမ္လည္း ထပ္မံေရြးခ်ယ္ရဦးမည္။

စာမေရးျခင္း

ခုရက္ပုိင္းအတြင္း စာမေရးျဖစ္ဘူး။ မေရးျဖစ္တာကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ေန႔စဥ္ဘဝမွာက စာတစ္တန္ ေပတစ္ဖြဲ႕ လုပ္စရာ အေၾကာင္းအရာ ထူးထူးျခားျခားမွ မရွိဘဲ။ အရင္ကလဲ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ပဲ တစ္ပုဒ္စ ႏွစ္ပုဒ္စ ေရးျဖစ္တာ။ ကုိယ္ကလဲ ဝါသနာပါတဲ့လူဆုိေတာ့ ဒီလိုပဲ ရွာၾကံေရးရတာေပါ့။ ခုရက္ပိုင္းမွာက ေရးခ်င္စရာ ဘာအေၾကာင္းအရာမွ ဦးေႏွာက္ထဲက မထြက္လာဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း မေရးျဖစ္တာ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေတြးဖို႔ဆိုတာကလည္း အခ်ိန္ကသိပ္မရွိဘူး။ အရမ္းအလုပ္မ်ားေနလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အျပင္ထြက္၊ ဂိမ္းေဆာ့၊ အိပ္၊ စား နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြကုန္ေနလို႔။ စာေရးဖို႔ဆိုတာကလည္း ပ်င္းမွ ေရးလို႔ေကာင္တာမွတ္လား။

ခုရက္ပိုင္းမွာ လူက စိတ္ၾကည္လင္ေနတယ္။ ဘာကုိမွ ေခါင္းထဲမွာ မရွိဘူး။ ဗိုက္ဆာရင္ စားတယ္၊ အိပ္ခ်င္ရင္ အိပ္တယ္။ ဂိမ္းကစားတယ္၊ စာဖတ္တယ္။ ဘဝရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈေတြ အမွန္တရားေတြ ေယာင္လို႔ေတာင္ မေတြးမိဘူး။ စာေရးဖို႔လည္း အာရံုမရဘူး။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာက အက်င့္ဆိုးတစ္ခုရွိတယ္။ ဒီအတုိင္းေနရင္ စာေရးခ်င္ေနျပီးေတာ့ ေရးေနတုန္းမွာ အဲဒီစိတ္က ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ အခုလည္း ေရးေနရင္း ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္မွနဲ႔တူတယ္။ စိတ္ကို အႏိုင္က်င့္လို႔ သိပ္မေကာင္းဘူး မဟုတ္လား။

17 ဇန္နဝါရီ၊ 2010

တစ္အိမ္လံုးတြင္ အခန္းေလးတစ္ခန္းမွ လြဲ၍ေမွာင္ေနသည္။ ကြန္ျပဴတာမွ သီခ်င္းသံတိုးတုိးေလး ထြက္ေနသည္။ ကုလားထုိင္ေပၚတြင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ယန္းေပါလ္ဆာတ္၏ “ေနာ့္ဆီယာ” (Nausea) စာအုပ္ကို ဖတ္ေနသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ျငိမ္သက္။ ကားတစ္စီးႏွစ္စီး လမ္းမေပၚတြင္ ျဖတ္သြားသံကို တစ္ခါတစ္ရံ ၾကားရသည္။ ပူေႏြးေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၏ ညသန္းေခါင္ယံ သို႔မဟုတ္ မိုးေသာက္ယံအခ်ိန္တြင္ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းအတြင္း၌ အသက္ဝိဥာဥ္ကင္းမဲ့ေနသလိုပင္ ထင္ေနရသည္။ ဒီေန႔သည္ ဇန္နဝါရီလ ၁၇ ရက္ ျဖစ္သည္။ ယေန႔မွစ၍ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၇ ႏွစ္တိတိ နံနက္ ၀:၂၂ တြင္ ထို “စာဖတ္သူ” ေကာင္ေလးကို ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔သည္ ထုိေကာင္ေလး၏ ေမြးေန႔ဟု သတ္မွတ္ၾကသည္။ သတ္မွတ္ထားပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အယ္လ္ကိုေဟာ

ဘဝတြင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ခႏၶာကိုယ္ထဲသို႔ အယ္လ္ကိုေဟာ ဝင္ေရာက္ျခင္းသည္ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္ခန္႔၊ အသက္ဆယ့္ေလးႏွစ္၊ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ဘယ္အေပါင္းအသင္းမွ ဆြဲေဆာင္ဖ်က္ဆီး၍ လည္းမဟုတ္၊ မိမိဘာသာပ်က္စီးခ်င္သည့္ ဗီဇ ပါလာ၍ အေဖ့အရက္ပုလင္းမွ ခုိးေသာက္မိျခင္းပင္။ ထိုသို႔ေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ အရက္သမားဟု မထင္လုိက္ပါႏွင့္။ အေဖသည္ လူၾကီးပီပီ ေဆးျဖစ္ဝါးျဖစ္ တစ္ေန႔ ႏွစ္ပက္ခန္႔ ပံုမွန္သံုးေဆာင္ေနေသာ ဂုဏ္သေရရွိ “လူၾကီးလူေကာင္း” သာျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က သီတင္းကၽြတ္ကာလျဖစ္ရာ အေဖ့ကို လာေရာက္ “ၾသကာသ” သူမ်ားႏွင့္ စည္ကားလ်က္၊ အိမ္တြင္ ပုလင္းမ်ား တန္းစီေနေသာ အခ်ိန္ေကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လူငယ္ပီပီ အရာရာကို စမ္းသပ္ခ်င္ေသာ သဘာဝ၏ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ဟူ၍သာ လႊဲခ်လိုက္ေတာ့မည္။

မွတ္ဥာဏ္ထဲမွ အပိုင္းအစမ်ား

ဟက္ပီးနယူးရီးယားပါ မိတ္ေဆြတို႔။ အားလံုးလဲ ႏွစ္သစ္ကို အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကိဳဆိုခဲ့ၾကျပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အားရပါးရ ၾကိဳဆုိလုိက္တာ ႏွစ္ပင္၊ သံုးပင္လိမ္ျပီး ေခါင္းေတြကိုက္ေနျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။ ဘာလိုလုိနဲ႔ 2010 ေတာင္ေရာက္လာခဲ့ၾကျပီေနာ္။ ကမာၻၾကီးလဲ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးသြားျပီ။ ျဖစ္ပ်က္သေဘာအရဆိုရင္ေတာ့ ကမာၻပ်က္ဖို႔ တစ္ႏွစ္နီးသြားျပီေပါ့ေနာ္။
တစ္ခ်ဳိ႕ေတြလဲ ဒီႏွစ္မွာ ငါဘာျဖစ္ရမယ္ ညာျဖစ္ရမယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကျပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္ဓာတ္အေဟာင္းေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အနာဂတ္ဟာလည္း အေဟာင္းပဲျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။

အခုတေလာ လိုခ်င္ေနတာေတြ

-ေကာ္နက္ရွင္မက်တတ္တဲ့ အင္တာနက္လိုင္းတစ္ခု
-ဘီလ္မေဆာင္ရတဲ့ ဖုန္းတစ္လံုး
-မီးမျပတ္တဲ့ရပ္ကြက္က တုိက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးတစ္ခန္း
-ငါးေထာင္တန္တစ္အုပ္ေလာက္
-ဘယ္သူ႕ကိုမွဂရုစိုက္စရာမလိုတဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္
-access denied မေပၚတဲ့ proxy တစ္ခု
-ဒါဗင္ခ်ီနဲ႔ ပီကာဆိုရဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ
-ျမင့္သန္းစာအုပ္ ဆယ့္ႏွစ္အုပ္ေလာက္
-ခံစားခ်က္မရွိတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခု
-ျပီးေတာ့ ျဖည့္ဆည္းခ်င္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခု

အင္း.... ဒီေလာက္... ဒီေလာက္ပါပဲ...။

အိပ္မက္ထဲမွာအိပ္မက္မက္ေနတဲ့ေကာင္ေလး

အေမွာင္ထဲေရာက္ေနသူအဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ အလင္းေရာင္ျဖစ္ပါသည္။ သူ႔ကုိ တစ္ခါက အလဲထိုးဖူးေသာ ပန္းတစ္ပြင့္အေၾကာင္းကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အား ေျပာျပဖူးပါသည္။ မုတ္သုန္လာေသာ္လည္း ပ်ဳိးမၾကဲမိပါ။ မိုးကေတာ့ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ရြာမည္သာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ၾကိဳးခ်င္းထိရန္ မနီးကပ္လွပါ။ ဖန္သားျပင္မွ စကားလံုးမ်ားမွ တဆင့္ ႏွလံုးသားခ်င္း ရင္ဖြင့္ဖူးပါသည္။

ထိုေကာင္မေလးအား သူက ဒုတိယႏွင္းဆီဟု အမည္ေပးကာ တိတ္တိတ္ကေလး ရင္ခုန္ဖူးပါသည္။ သူ၏ ပထမအိပ္မက္ အေၾကာင္းေျပာလွ်င္ ႏွင္းဆီနားေထာင္ေပးသည္။ ႏွင္းဆီကလဲ သူ႕ကို ေႏြးေထြးစြာ တံု႔ျပန္ပါသည္။ သူ၏ညမ်ား ၾကယ္တစ္ခ်ဳိ႕ လင္းခဲ့ဖူး၏။ ဒုတိယအိပ္မက္ကို မက္ရင္ “ယုတ္မာစြာ” သူၾကံစည္ဖူးပါသည္။

ဖတ္ျပီးရင္ေမ့ပစ္လိုက္ပါ

“ၾကယ္ဆိုတာ ေၾကြတတ္တယ္...။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာလဲ ေသတတ္တယ္...” ၾကယ္ေတြကို ေငးတတ္တဲ့ ငါ... ၾကယ္ေတြကိုေတာင္ မုန္းခ်င္လာျပီ။ ငါ့ဘဝမွာ.. ၾကယ္ေတြေၾကြတာမ်ားျပီ... အေတာ္ေလးေတာ့ မ်ားေနျပီ...။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ရျပီ ရျပီ။ ငါ... ေမွ်ာ္လင့္ရမွာကို ေၾကာက္လာျပီ...။

“ငါတို႔က အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ေနတာ။ နင့္အေဖက '........' ။ နင္က ဒီလိုျဖစ္ေနလို႔ရမလား...။ ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာ ရွိေသးတယ္...။ ......................” ရျပီ ရျပီ။ ငါမွားတာပဲ ေနမွာပါ...။ maybe ငါက ဒီအသိုင္းအဝုိင္းနဲ႔ မထုိက္တန္လို႔ေနမွာပါ..။ ေလာကမွာ အျဖဴေရာင္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူးလား..။ ဒါမွမဟုတ္ အားလံုးကျဖဴျပီး ငါတစ္ေယာက္ပဲ မည္းေနတာလား...။ ရပါတယ္ေလ..။ ငါပဲမွားပါတယ္..။ အခ်ိန္ အတုိင္းအတာတစ္ခုေရာက္ရင္...။ အင္း..။ အခ်ိန္ တစ္ခုကို ေရာက္လာရင္ေပါ့........။

အိပ္မက္=ရည္မွန္းခ်က္=ပန္းတုိင္=သုည

ဟိုငယ္ငယ္တုန္းက ဘာမွန္းညာမွန္းစသိကတည္းက ခုႏွစ္တန္း ရွစ္တန္းေလာက္ ကစျပီး အသိဥာဏ္ထဲမွာ ရည္မွန္းခ်က္ ဆိုတဲ့ ဟာေလး တစ္ခုေပၚလာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကလဲ လူၾကီးေတြက ေတြ႕တာနဲ႔ “ေကာင္ေလး... ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ” လို႔ပဲ ေမးၾကတယ္ေလ။

ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္မွာ ပထမဦးဆံုး ျဖစ္လာတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္က ရုပ္ရွင္မင္းသားလုပ္ဖို႔ဗ်။ ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းနာမည္ၾကီးခ်င္တာ။ ျပီးေတာ့ မင္းသားအလုပ္က လူလဲ သက္သာေသးတယ္။ ေရလဲ အင္မတန္လွ်ံတာလား။ ကိုယ္သြားတဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ကိုယ့္ကို သိေနမယ္။ ကိုယ့္ကို လိုက္ၾကည့္မယ္။ ရုပ္စြအဆံုးဗ်ာ။ လူေသရင္ေတာင္ နာမည္မေသဘူးေလ။ ရုပ္ရွင္မင္းသားလုပ္ခ်င္တာက နည္းနည္းပါ။ နာမည္ၾကီးခ်င္တာက ပိုမယ္။

အနာဂတ္???

ဆယ္တန္းလဲ ေျဖျပီးသြားျပီ..။ ေအာင္စာရင္းေတြလဲ ထြက္ျပီးသြားျပီ...။ အမွတ္ေတြလဲသိျပီးသြားျပီ...။ ကဲ... ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မည္..။ ဘာတက္မွာလဲ...။

ရယ္ရတယ္...။ ေတြ႕တိုင္းေမးေနၾကတယ္..။ “ဘာတက္မွာလဲ”..တဲ့..။ ေမးတိုင္းေျဖေနရတယ္..။ မသိဘူးေလ လို႔..။ အင္းေလဗ်ာ..။ ဒီႏိုင္ငံမွာ တက္စရာဆိုလို႔ ဘာရွိလို႔လဲ...။ ေဆးအမွတ္မီရင္ ဆရာဝန္လုပ္..။ ပိုက္ဆံလိုခ်င္ သေဘၤာသီး..အဲေလ.. သေဘၤာသားလုပ္..။ က်န္တာေတြ အားလံုး GTC သြား..။ ထန္းရည္ေသာက္..။ ဖဲရိုက္..။ ဒါပဲရွိၾကတယ္..။