ဖ်ားေနတယ္

ဖ်ားေနတယ္။ အခုလိုဖ်ားနာေနေတာ့လည္း ကိုယ့္မွာ ခႏၶာၾကီးကို လြယ္ထားရလို႔ ဒုကၡဆိုတာ လိုက္လာတာပါလားဆိုျပီး သဘာဝတရားၾကီးကိုေတာင္ အျပစ္ဖို႔ခ်င္ေသးရဲ႕။ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ မဆင္မျခင္ ေသာင္းက်န္းျပီး ျဖစ္တာပါ။ ေသာက္စားမူးယစ္တာေတြ မ်ားေတာ့လည္း ဘယ္ခံႏုိင္ေတာ့မလည္း။ အခုလို ဖ်ားတုိင္း ေနာက္ဆို က်န္းမာေအာင္ ေနေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးဝင္မိတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသရမွာလည္း ေၾကာက္ေသးတာကိုး။ အို၊ နာ၊ ေသ ေဘး ေျပးမလြတ္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ေသျပီး ျပီးတာပဲကြာလို႔ ကိုယ္ေတြ ေတြးၾကည့္ထားသလုိ မွန္ေနရင္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္၊ (ေသတယ္ဆိုတာကလည္း ေတြးၾကည့္လို႔ပဲရတာမ်ဳိး) အဘိဓမၼာဆရာမ်ား ေျပာသလို ေနာက္ဘဝဆိုတာေတြ ရွိေနမွ အခက္။ မသကာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္အိမ္သာမွာ ပက္က်ိသြားျဖစ္ေန ဘယ့္ႏွယ့္ လုပ္မတုန္း။ ဖ်ားတ့ဲ နာတ့ဲအခ်ိန္ အဲဒါေတြ ေတြးၾကည့္ျပီးေတာ့လည္း ပူမိတတ္ေသးတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ငါ ေနာက္ဆို ဆင္ျခင္မွဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးက ဝင္လာျပန္ေရာ။

ဆင္ျခင္တယ္ဆုိလို႔ ေနာက္ဘဝ ပက္က်ိျဖစ္မယ့္အေရး ေတြးပူျပီး ဝိပႆနာဥာဏ္စဥ္ေတြ ဆင္ျခင္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္လိုက္နဲ႔ဦး။ ဒါမ်ဳိးက ပါရမီထက္သန္ျပီး ပညာဥာဏ္သမာၻ အင္မတန္ရင့္က်က္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးမွ နားလည္ႏိုင္တာမ်ဳိး။ ကိုယ္ေတြ တတ္ထားတဲ့ ဆိုကေရးတီးသည္ ေသမ်ဳိးျဖစ္သည္ ဆိုတဲ့ ေလာ့ဂ်စ္ေလာက္နဲ႔ ဘယ္ရမွာတုန္း။ ဒီေတာ့ကာ ကိုယ္ဆိုလိုတဲ့ ဆင္ျခင္ျခင္းဆိုတာ ဘာလဲ၊ ထပ္ရွင္းရျပန္ေတာ့တယ္။

အညာသို႔ေပးစာ

သို႔ ကိုေတဇာေအာင္

အညာေနမုိ႔ ပူတယ္ဆိုလို႔ နည္းနည္းေတာ့ စဥ္းစားသြားရတယ္။ စၾကဝဠာတစ္ခုတည္းက ေနတစ္လံုးတည္းကို အညာမွာ ပိုပူတယ္ဆိုေတာ့ သိပ္မတရားဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ ဒါေပတဲ့ ကာလ၊ ေဒသ၊ အာကာသ ဆိုတာကလည္း ရွိေသးသကိုးလုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျဖည့္ေတြးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ လမ္းၾကံဳေတာ့မွ မုန္တုိင္းတိုက္တာ လူေတြ သီလမရွိလို႔ဟု အဆိုသြင္းေသာ ပညာရွင္မ်ားကို ေမးၾကည့္ပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အညာေနလည္း ပူတာပဲ၊ ရန္ကုန္ေနလည္း ပူတာပဲ။ ဘာေတြ ဘယ္သူေတြ မ်က္ႏွာလိုက္လိုက္ အပူခ်ိန္ကေတာ့ မ်က္ႏွာမလုိက္ဘူးလို႔ ထင္မိတာပဲ။ ထားေတာ့ ဒီကိစၥ။

ခင္ဗ်ား ရြာဘက္ဆီ ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ အညာကို တစ္ခ်က္လြမ္းမိေသးတယ္။ အညာကို လြမ္းတယ္ဆိုလို႔ မင့္က အညာကို ဘယ္ႏွခါေရာက္ဖူးသလဲလို႔ အေမးခံရေတာ့မွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အညာမေရာက္ဖူးတာ အမွန္ပဲ။ သို႔ေပတဲ့ လြမ္းတယ္ဆုိတာက (အပူခ်ိန္လုိ) ကာလ၊ ေဒသ နဲ႔မွ မဆုိင္ဘဲကိုး။ လြမ္းတာဟာ လြမ္းတာပဲ။ ကိုယ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးတာကို စိတ္ကူးကေလးနဲ႔ လြမ္းရတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လြမ္းတဲ့ အညာဟာ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ အညာ၊ ငဘရဲ႕ အညာ၊ ျမဝင္း (ဒႆန) ရဲ႕ အညာကို လြမ္းတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သိမႈထဲက အညာကို လြမ္းတာပဲ။ (knowledge ကို သိမႈလို႔ ျပန္လိုက္တယ္၊ business ကို ဘိဇနက္၊ cover story ကို သတင္းမ်က္ႏွာဖံုးလို႔ ဘာသာျပန္ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘာသာစကား ဖလွယ္မႈကလည္း ေတာအရက္လုိ နံျပင္း၊ နင္းျပန္တယ္လုိ႔ အေျပာခံရရင္လည္း ခံရမွာပဲ)

Dream Record #1

I decided to record my dreams. The motive is not clear. Maybe because I just want to see how my dreams differ from time to time and search for symbolism within them when I'm bored. I am quite a dreamer, i.e., I dream a lot. But I forget most of my dreams, just as many people do. Actually we do remember our dreams as soon as we woke up. We forget because we didn't care or try to remember them. So, from now on, I will try to record my dream as much as I can. I had a series of dreams last night, one after another, but I didn't record them. This is my first dream of last night. I don't know what is that supposed to mean, but still it reflects some unconscious parts of my daily life existence.

"I got black or brown boot with SD card reader on the back. I tied my shoelaces at my home, and put red SD card into reader. There was a USB port for the boot to connect with PC too. Then at the shopping centre, I was in the clothing shop with my friend. I think he was choosing T-shirts. A comment from either one of us is that "westerners likes to wear plain shirts, Asians look better with patterns on their shirts." I think that's me because my friend said "I like Asians," then I said "then wear shirt with patterns." Then we rode the escalator downstairs and find the USB cable for the boot. I even told him about the boot on the way. We searched and asked for USB cable, the sale staff (man) showed us a cable (microphone?) with jack pin. I told him that's not what I was looking for. He said feel free look yourself then I found a shelf with categories on it. I looked for USB cable and I found out that the previous cable (microphone?) is the only one left."

17th July, 2012 4:40 AM
Arkar Kyaw

The Birth of the Author

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ စာေရးဆရာ ေသဆံုးသြားျပီလို႔ ေျပာၾကတယ္။

ေျပာခ်င္တာက စာေပအႏုပညာတစ္ခုမွာ စာေရးဆရာက ေရးသားဖန္တီးျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း စာေရးဆရာရဲ႕ အခန္းက႑ဟာျပီးဆံုးသြားျပီဆိုတာပါ။ စာေပတစ္ခုကို ဖတ္႐ႈတဲ့အခါမွာ အဓိပၸာယ္ဟာ စာဖတ္သူရဲ႕ သိျမင္႐ႈမွတ္မႈေပၚမွာပဲ အေျခခံျပီး စာေရးသူန႔ဲ မပတ္သက္ေတာ့ဘူးဆိုတာပါ။ ဒယ္ရီဒါရဲ႕ deconstruction အရ ဒီအဆုိကို ေျပာၾကတာထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စာေရးသူ ခ်ျပထားတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ဖတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘာသာစကားအနက္ျပန္မႈ context ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ဝယ္မွာပဲ ရွိေနတယ္ ဆုိတာပါ။ ဘယ္သူမွ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို အစြဲကင္းကင္းနဲ႔ မဖတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သိမႈေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြ၊ က်င့္ဝတ္ေတြ ေဘာင္အတြင္းကေနပဲ အနက္ျပန္ၾကပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ လံုးဝအစြဲကင္းကင္းနဲ႔ ဖတ္ႏုိင္ျပီဆုိရင္လည္း အဲဒီ စကားလံုးေတြဟာ အဓိပၸာယ္တစ္စံုတစ္ရာကို ကုိယ္စားမျပဳႏုိင္ေတာ့ပဲ စာမ်က္ႏွာေပၚက၊ ဖန္သားျပင္ေပၚက ဗ်ည္းနဲ႔အကၡရာေတြ အျဖစ္သာ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။

ကုိယ္ပိုင္ စာၾကည့္တုိက္

 ပညာဆိုတာ အင္မတန္ တန္ဖိုးၾကီးပါတယ္။ ပညာရွိရင္ ဘာမဆုိျဖစ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ မွာ ျငင္းတဲ့အခါ ႏုိင္ေအာင္ျငင္းႏုိင္႐ံုမက ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္လံုးကိုပါ ဦးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ပညာအမ်ားစုဟာ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ရွိပါတယ္။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ေလ၊ အေတြ႕အၾကံဳပိုရွိေလ၊ ပိုစဥ္းစားတတ္လာေလ၊ ပညာရွိေလပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အသက္ကို ပညာနဲ႔တုိင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာအုပ္ေတြဟာ ဘဝမွာ အေရးပါဆံုး အခန္းက႑ကေန ပါဝင္ေနပါတယ္။

ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ တိုးတက္ဖို႔ရာ ႏိုင္ငံသားေတြ ပညာတတ္ေရးပါ အေရးပါဆံုးပါ။ ႏုိင္ငံသားေတြ ပညာတတ္ရန္ စာၾကည့္တုိက္ေတြဟာ လိုအပ္ပါတယ္။ အခု ျမန္မာျပည္မွာ ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ေတြ၊ ျမိဳ႕နယ္စာၾကည့္တုိက္ေတြ ဗံုးေပါလေအာ ဖြင့္ေနတာ သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သလား မေအာင္ျမင္သလား မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ဘယ္လုိကူညီႏုိင္မလဲေပါ့။ အလွဴေငြထည့္ဖို႔လဲ အပိုေငြမရွိပါ။ အျမတ္တႏိုး စုေဆာင္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ လွဴပစ္ဖို႔ဆုိတာကလဲ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္တုိးတက္ေရးကို ကူညီေပးတဲ့အေနနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တုိက္ လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။

အသက္အရြယ္

ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္တဲ့ စကားလံုးေတြထဲမွာ အသက္အရြယ္ ဆိုတဲ့ စကားလည္း ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အသက္နဲ႔ အရြယ္ကို ခြဲျခားထားရင္ ေကာင္းမယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ႏွင့္ အရြယ္ကို ဘယ္လိုသိႏုိင္သလဲ။ အသက္ဆိုတာဘာကို ေျပာတာလဲ။ အရြယ္ဆိုတာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အုိမင္းရင့္ေရာ္မႈကို ျပေနတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုပဲ။ အသက္ဆိုတာနဲ႔ အရြယ္ဆုိတာ သက္သက္စီလို ေျပာရင္ ရမလား။ အသက္ၾကီးျပီး အရြယ္ငယ္တဲ့ လူေတြရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္ဆို လက္ခံႏုိင္မလား။ ႏုပ်ဳိတာကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အရြယ္ၾကီးျပီး အသက္ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရွိေသးတဲ့လူေတြလည္း ရွိတယ္။ သူငယ္ျပန္တာကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ အသက္ဆုိတာ လူတစ္ေယာက္ အသက္ရွင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္အတုိင္းအတာကို ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ အရြယ္ကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ လူရဲ႕ ပံုပန္းသ႑ာန္ အိုမင္းရင့္ေရာ္မႈကို ၾကည့္ရင္ရတယ္။ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲဆိုတာ ဘယ္လိုသိႏုိင္မလဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ အသက္နဲ႔ အရြယ္ဆုိတဲ့ စကားလံုးေတြကို ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားဖို႔ လိုလာျပီ။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကုိ ဘယ္လုိ တုိင္းတာႏုိင္မလဲ။ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ ေျပာေနၾကတဲ့ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ  ဆုိတာ သူအသက္ရွင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္အတုိင္းအတာကို ေျပာတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ အသက္။ ဒါဆုိရင္ ဒီစကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရမယ္။ အသက္ဆုိတာ ဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင့္က်က္မႈ၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တတ္မႈ၊ ေလးနက္မႈ စတာေတြကိုပဲ အသက္လို႔ သတ္မွတ္ခ်င္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဒါေတြက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တကယ့္အသက္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲဆိုတာကို လြယ္လြယ္မသိႏုိင္ဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ တိတိက်က် မသိႏုိင္ဘူး။ အသက္ဆိုတာ ကိန္းဂဏန္း မဟုတ္ဘူး။ အသက္ဆိုတာ စိတၱဇနာမ္ပဲ။ တုိင္းတာလို႔မရဘူး။

အျမင့္ပ်ံျခင္း

အနီေရာင္ႏွင္းဆီပြင့္ခ်ပ္ေတြ အျဖဴေရာင္လႊမ္းသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ ဆိတ္ဆိတ္ကေလး ျငိမ္သက္ေနတယ္...။

ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ကမာၻေျမၾကီးက ထာဝရရပ္တန္႔သြားခဲ့ေပါ့..။

ေလာကမွာ မိဘေမာင္ဘြားအျပင္ လူေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေတြ႕ဆံုဆက္ဆံဖူးခဲ့အတြက္ ေပေလးဆယ္ ေပေျခာက္ဆယ္ တုိက္ခန္းက က်ဥ္းတယ္လို႔ မခံစားခဲ့ရဘူး...။

ဖားငယ္ကေလးအတြက္ေတာ့ ႏြားေျခရာခြက္ဟာ ၾကီးေနခဲ့တာပဲ..။ အျပင္ေလာကကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေလ့လာခဲ့တယ္..။ Alexander McQueen ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေပၚဒီဇိုင္း၊ အပိုလို (၁၃)၊ ရန္ကင္းေစ်း၊ ဝင္းဦး၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ဗီလိန္...။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာဗီဒီယုိ ဇာတ္ကားေတြကိုေတာ့ မၾကိဳက္ခဲ့မိျပန္ဘူး။

အိပ္မက္ထဲမွာ သူမမရွိဘူး

ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႕ကေလးတစ္ခုကို ေရာက္မွန္းမသိေရာက္ေနတယ္။ ျမိဳ႕မွာ လွ်ပ္စစ္မီးရွိတယ္။ လက္ကိုင္ဖုန္းရွိတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း ရွိတယ္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီဝတ္တဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ ထဘီဝတ္ ေကာင္မေလးေတြရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမိဳ႕ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕ခ်င္လို႔ မေတြ႕ေအာင္ လုိက္ရွာေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ျမိဳ႕ကေလးမွာ မ်က္ႏွာသိေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေတာင္ကုန္းထိပ္ေပၚမွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မူးေဝေနတယ္။ “ငါတို႔က ေလာကနဲ႔ အေတာ္စိမ္းကားလာျပီ” လို႔ေျပာေတာ့ သူ႕ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕လက္ထဲမွာ အျမည္းထုပ္နဲ႔။ ေျပးရင္းလႊားရင္း ေလာင္းကစားနည္းတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္သင္ယူ တတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ အမ်ဳီးသမီးတစ္ေယာက္ ေဘးကျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိင္ပုိင္းဆိုင္ရာ လုိအင္ေတြ သူမထံပါသြားခဲ့တယ္။ ျမိဳ႕ကေလးမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြအတြက္ အခ်စ္လမ္းၾကားရွိတယ္။ ေျမာင္းက်ယ္က်ယ္ရဲ႕ လမ္းေဘးမွာ ထုိင္ေနၾကတဲ့အတြဲေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဂစ္တာတီးေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ။ ေကာင္မေလး သူတို႔ထဲမွာ မပါဘူး။ သူတို႔ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ရွာေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို မေတြ႕ရဘူး။ ေကာင္မေလး ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္ထဲမွာ မပါလာဘူး။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူမမရွိဘူး။

(၂၇ . ၃ . ၂၀၁၀)
ညေန ၄ နာရီ ၂၅ မိနစ္

လူတို႔သည္

• က်ားတစ္ေကာင္ လူကိုကိုက္ေသာအခါ နာက်ည္းစြာ လက္စားေခ်ၾကေသာ္လည္း လူတစ္ေယာက္ က်ားကိုသတ္ေသာအခါ အမဲလိုက္ျခင္းဟု အမည္ေပးတတ္ၾကသည္။

• လူဆိုသည္မွာ အလင္းေရာင္သာမရွိလွ်င္ ေၾကာက္တတ္လြန္း၊ မေကာင္းမႈမ်ားစြာ ၾကံစည္တတ္လြန္းေသာ အေကာင္တစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထိုအေကာင္တြင္ ထက္ျမက္ေသာ သြားမ်ားမရွိပါ။ အင္အားေကာင္းေသာ ႏွာေမာင္းမ်ားမရွိပါ။ ေပ်ာ္ဝင္ေစတတ္ေသာ အဆိပ္မ်ားလည္းမရွိပါ။ ခုန္ပ်ံႏုိင္ေသာ အစြမ္းလည္းမရွိပါ။

• သို႔ေသာ္ ထိုလူတို႔သည္ မာေက်ာေသာအရာမ်ားကို ခပ္တံုးတံုး သြားမ်ားျဖင့္ ကိုက္ဝါးႏုိင္ရန္ မီးကို သံုးတတ္သည္။ အားေကာင္းေသာ ႏွာေမာင္းမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ ခၽြန္းဆိုေသာ အရာကို ကိုင္တြယ္တတ္သည္။ အဆိပ္ရွိေသာ သတၱဝါမ်ားကိုပင္ ေရာင္းစားတတ္ေသးသည္။

• ထိုလူတို႔ ေခါင္းထဲတြင္ တရုတ္တန္းမွေရာင္းေသာ အီကုတ္ေခၚ အေကာင္ေလးမ်ားပံုစံ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ဦးေႏွာက္ဆိုေသာ အရာရွိသည္။ ထိုဦးေႏွာက္ထဲတြင္ ေသြးသားဆႏၵ၊ ေငြေၾကး၊ ေလာဘမ်ားႏွင့္ အတၱသာရွိသည္။ ထိုအရာ၏အေရာင္မွာ အျဖဴေရာင္သဲ့သဲ့ရွိသည္။ ေရစိမ္ၾကည့္လွ်င္ အနီေရာင္ႏွင့္ အနက္ေရာင္မ်ား လွ်ဳိ႕ဝွက္စြာ ထြက္လာတတ္သည္။

• လူတြင္ လက္ႏွစ္ဘက္ပါသည္။ တစ္ဖက္မွာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရန္ျဖစ္၍ အျခားတစ္ဘက္မွာ လုပ္ၾကံရန္ျဖစ္သည္။ ေက်းဇူးျပဳ၍ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တတ္သူမ်ားကို သတိထားပါရန္။

• လူတြင္ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပါသည္။ တစ္ေခ်ာင္းမွာ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးရန္ျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းမွာ ေနာက္သို႔ ႏွစ္လွမ္းဆုတ္ရန္ျဖစ္သည္။ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးလာသူမ်ားကို စြန္႔ခြာမည့္သူအျဖစ္ မွတ္ယူပါ။

• လူတြင္ မ်က္စိႏွစ္လံုးပါသည္။ တစ္လံုးမွာ သူတစ္ပါးအျပစ္ကို လိုက္ရွာရန္ျဖစ္၍ ေနာက္တစ္လံုးမွာ အိပ္စက္ရန္သာျဖစ္သည္။ အိပ္စက္ေနခ်ိန္တြင္ မ်က္စိတစ္ဖက္ ပြင့္ေနသူမ်ားကို သတိျပဳပါ။

• လူတြင္ ႏွာေခါင္းေပါက္ တစ္စံုပါသည္။ တစ္ေပါက္မွာ ရနံ႔မ်ားကို ခံယူရန္ျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ေပါက္မွာ ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားကို စြန္႔ထုတ္ရန္ျဖစ္သည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္သူမ်ားကို ၾကင္နာပါ။

• လူတြင္ အသည္းႏွစ္လံုးတစ္ခုပါသည္။ ေသြးေၾကာက်ဥ္းေရာဂါျဖစ္ရန္ စိတ္ခ်လံုျခံဳရေသာ အခန္းတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ အသည္းႏွလံုးမပါသူမ်ားကို ေကာင္းခ်ီးေပးပါ။
  

ဒီဟာ နင့္အတြက္....

မင္းငါ့ကို လြမ္းလားမေသခ်ာေပမယ့္ ငါ့အလြမ္းေတြကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္ ခ်စ္သူ။ အထူးသျဖင့္ မိုးသံ တေျဖာက္ေျဖာက္နဲ႔ စိုစြတ္တဲ့ညေတြမွာ ငါ့အလြမ္းေတြ ေျခာက္ေသြ႕ေနပါတယ္ ခ်စ္သူ။ နင္ေပ်ာ္ေနျပီလား ခ်စ္သူ။ ငါကေတာ့ ငိုေနပါတယ္။ မ်က္ရည္မက်ေတာ့ေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ေျဗာင္းဆန္ေနတယ္ခ်စ္သူ။ အဆင္မေျပတာေတြ ရွိေပမယ့္ ငါေနတတ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ခ်စ္သူကိုငါ ထားရစ္ခဲ့တာလား။ ခ်စ္သူက ငါ့ကို ခ်န္ခဲ့တာလား။ မေသခ်ာေပမယ့္ ငါနင့္ကို အင္မတန္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္ခ်စ္သူ။ ခ်စ္သူငါ့ကို ခ်စ္ခဲ့ရဲ့လား…….။