ေအာက္မွာ ေနရာလြတ္ေတြ အပံုၾကီးရွိတယ္ (ျမင့္သန္း)

ပါေမာကၡ ဖင္း(န)မဲင္း Richard Feynman က ၁၉၅၉ က ေဟာေျပာခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ There’s Plenty of Room at the Bottom ကို ကၽြန္ေတာ္ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္က်မွ ၾကားဖူးတယ္။ မဆီမဆုိင္ေျပာတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေရွးေဟာင္းဂရိ အေတြးအေခၚ သင္ၾကားတဲ့ ပါေမာကၡ မီေလာ့(စ) ဆုိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးပဲ (ခုေတာ့ ဆံုးသြားရွာျပီ)။ ဘာမွ်ေထြေထြ ထူးထူးမေျပာဘဲ ရွာဖတ္ၾကည့္ၾကစမ္းလို႔ပဲ ေျပာတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ စာၾကည့္တုိက္မွာ သြားေကာ္ပီကူးျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး စာၾကည့္တုိက္ထဲက ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ဖတ္ၾကည့္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ေခါင္းခါမိၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေလ့လာေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အေၾကာင္းရပ္ေတြနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ ဖင္း(န)မဲင္းက ႐ူပေဗဒ အေျခခံနဲ႔သိပၸံပညာအေၾကာင္း ေဟာေျပာခဲ့တာ။ ေနာက္တစ္ပတ္ၾကာေတာ့ အဖိုးၾကီး မီေလာ့(စ)ကို ေမးၾကည့္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ သူက “ငါေျပာခ်င္တာ ဖင္း(န)မဲင္းရဲ႕အျမင္မွာ အေျခခံေပးတဲ့ သူ႕ ေကာန္တက္(စ) Context အတုိင္းမဟုတ္ဘူး။ ဒႆနိကေဗဒ၊ ဒႆနစနစ္ေတြ အေျခအေနေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလည္း ေအာက္ေျခမွာ ေနရာလြတ္ေတြ ရွိေသးတယ္။ ျဖည့္စရာေနရာေတြက်န္ေသးတယ္။ ျဖည့္ႏိုင္တာျဖည့္ဖို႔ပဲ” လို႔ ေျပာျပီး သူရဲ႕ဆိုလိုရင္းကို ရွင္းျပတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဖင္း(န)မဲင္းရဲ႕အျမင္ကို ေထာက္ခံရင္း တျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္တာပဲ။

ေနာက္ ငါးႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဥေရာပမွာ ဘာသာစကား၊ ဘာသာေဗဒအေၾကာင္း ေလ့လာေနတုန္း ဒီစကားကို ထပ္ၾကားရျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခ်ီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိေနျပီ။ ခင္ဗ်ားဆိုလုိတာ ဘာသာေဗဒရဲ႕အေျခခံမွာ ျဖည့္ႏုိင္တဲ့ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတယ္ဆုိတာပဲ မဟုတ္လားလို႔ ကထိကမၾကီးကို ေမးလုိက္မိတယ္။ သူက ဝန္ခံတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ မသိၾကလုိ႔ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ၾကံဳခဲ့ရသလို အေျပးအလႊားစာၾကည့္တုိက္သြားျပီး ရွာေဖြဖတ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ဖင္း(န)မဲင္းရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ေခါင္းစဥ္က ဒီေရြ႕ဒီမွ်နဲ႔ မျပီးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ထပ္တုိးရျပန္တယ္။ ၂၀၀၅ မွာ မဟာဗ်ဴဟာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာရွင္ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးတစ္ဦးက ရွင္းျပေနတုန္း ညႊန္းျပန္တာ ၾကားရျပန္တယ္။ သူက ပညာရွင္ဆိုေပတဲ့ တကၠသိုလ္ပညာရပ္ဆုိင္ရာ အေဆာက္အအံုထဲက လာတာမဟုတ္ဘူး။ အခ်က္အလက္ ေကာက္ခံေရး စိစစ္ေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာပုိင္းကလာတာ။ ဥေရာပစစ္ေအးကာလရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ရွိခဲ့တဲ့လူ။ ဟုိတယ္က သူ႕အခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလးငါးေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း ရွင္းျပတုန္း ဖင္း(န)မဲင္းေျပာတာ ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လို႔ အစခ်ီရင္း ေျပာျပန္တယ္။ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ ဖင္း(န)မဲင္းရဲ႕ ေခါင္းစဥ္လိုပဲ။ ေကာန္တက္(စ)ကေတာ့ မတူဘူး။ ေအာက္မွာေနရာလြတ္ေတြ အပံုၾကီးရွိေနတယ္လို႔ သတိေပးတာပဲ။

လူႏွင့္သူ၏လိုအပ္မႈ (ျမင့္သန္း)

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အစည္းအေဝးခန္းထဲက ေအဒရီယံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ အခန္းရဲ႕ ျပင္ဘက္နားေရာက္တာနဲ႔ ဘာနဘီနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ဘာနဘီက အေရးၾကီးတဲ့လူေတြအတြက္ လံုျခံဳေရးတာဝန္ ယူရတဲ့လူ။ အရင္က ကမာန္ဒို လုပ္ခဲ့ဖူးေတာ့ အလုပ္က ထြက္ခြင့္ရတာနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ လံုျခံဳေရးကုမၸဏီကေလး ေထာင္တယ္။ အေပါင္းအသင္း အဆက္အသြယ္ေကာင္းေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္။ တကၠသိုလ္က ဘြဲ႕ရထားတဲ့သူမို႔လည္း အေျမာ္အျမင္ရွိတယ္ ေျပာရမွာပဲ။ ေအဒရီယံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား အားတ့ဲအခါ အခ်ိန္ပိုင္းသင္ၾကားေပးတ့ဲ သင္တန္းေတြလည္း ၾကိဳးစားတက္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းေတြက အိုင္က်ဴစစ္ျပီးမွ လက္ခံေတာ့ ဘာနဘီ တက္ခြင့္ရတာကို ၾကည့္တာနဲ႔ သူ႕ အနည္းဆံုး အုိင္က်ဴဘယ္ေလာက္ရွိမယ္ဆိုတာ ေတြးလို႔ရတယ္။ ခုခ်ိန္အထိ တစ္မိနစ္ကို စာလံုးေရ သံုးရာ၊ သံုးရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ ဖတ္ေနႏိုင္ ေသးတယ္ဆိုကတည္းက ဘာနဘီဟာ လူညံ့ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ ဖက္မဟုတ္ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေလးစားတဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ တျခား လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ရွင္ေနႏိုင္ေရးဟာ သူ႕မွာ တာဝန္ရွိတယ္ဆိုတာ ယံုယံု ၾကည္ၾကည္ လက္ခံထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ။ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိခ်င္တာကေလးေတြ သိခ်င္တဲ့ အဆက္အသြယ္ေတြ သူ႕ဆီက ရႏုိင္တယ္။ အလုပ္ျပီးသြားၾကျပီလားလို႔ေမးရင္း ကလယ္ေတာ့ ဟိုဖက္အခန္းထဲမွာ ရွိတယ္လို႔ သူက လွမ္းေျပာတယ္။ ကလယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး။

ျပီးသြားျပီကြာ။ ျပီးသြားတာပဲ ေက်းဇူးတင္ေနရေသးတယ္လို႔ ေအဒရီယံက ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီကိုေရာက္ေနတာ ႏွစ္ပတ္ ေက်ာ္သြားျပီလို႔ ဘာနဘီက ထပ္ေျပာျပီး ျပန္ၾကေတာ့မွာလား ေမးလုိက္တယ္။ ေအဒရီယံက မေျဖဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲမွာရွိတာ ဖြင့္ေျပာ လုိက္မိတယ္။ အလုပ္ကေတာ့ ျပီးျပီကြာ။ တစ္ေနရာရာ သြားခ်င္တယ္။ အိမ္ျပန္လည္း ႏွင္းဆီပင္ေတြေရေလာင္း။ ေၾကာင္ကို အစာေကၽြး။ ဒါပဲ လုပ္စရာရွိတယ္။ တစ္ေနရာရာကို သြားျပီး ဘာမွ်မလုပ္ဘဲ ထုိင္ေနခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ေအဒရီယံက ဒါကေတာ့ မိန္းမယူမိတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡတစ္ခုပဲ။ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲအက်ဳိးတရားေတြကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေတြးခဲ့မိတဲ့လူေတြ ၾကံဳရတတ္တဲ့အက်ဳိးဆက္ေတြေပါ့ကြာလို႔ ေျပာျပီး ခဏရပ္ေနလိုက္တယ္။ ျပီးမွ မင္း စိတ္ကူးကိုေတာ့ ငါလည္း သေဘာအက်သား။ ငါေရာ လုိက္ခဲ့လို႔ရမလားလို႔ ေမးတယ္။ လုိက္ခ်င္လိုက္ခဲ့ေပါ့။ လိုက္တာမလုိက္တာက မင္းရဲ႕လြတ္လပ္ခြင့္။ မင္းရဲ႕အခြင့္အေရးပဲ။ ဒါေပတဲ့ ငါ့ရဲ႕စိတ္ကူးအတြက္ကေတာ့ တန္ရာတန္ေၾကး မင္းေပးရမယ္။ ပီႏိုႏြား တစ္လံုးေကာင္းေကာင္း မင္းဝယ္တိုက္ရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ေအဒရီယံက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွ်ျပန္မေျပာဘဲ ဘာနဘီကို ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျပရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ကို လက္ညွိဳးထိုးျပေနတယ္။ ျမင္ရဲ႕မဟုတ္လားလို႔ သူက ေျပာခ်င္တာပဲ။ ဘာနဘီကလည္း ျပံဳးတယ္။ ျပီးမွ သူက ဦးေႏွာက္ေရာင္းစားေနတဲ့လူ။ ဦးေႏွာက္အတြက္ အဖိုးအခကို မင္းေပးရမွာေပါ့လို႔ ေျပာရင္းရယ္တယ္။ ဒီေတာ့မွ ေအဒရီယံက အိုေကလို႔ ေျပာျပီး ဘယ္သြားမွာလဲလို႔ တစ္ဆက္တည္းေမးတယ္။

မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အတိတ္ေမ့ေနတဲ့ လူ

ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ထြက္ျပီး စာမေရးဖူးဘူး။ အိမ္မွာပဲ ေရးတာမ်ားတယ္။ လံုးဝကို မေရးဖူးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္။ အျပင္ေရာက္ေနတုန္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေစာင့္ေနတုန္း အခ်ိန္ေတြမ်ဳိးမွာ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လံုးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ အတိုအစေလးေတြ မွတ္စုသေဘာမ်ဳိးပဲ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္တေလ ပန္းျခံတို႔ ေကာ္ဖီဆုိင္တုိ႔မွာ စာေရးေနတာ ေတြ႕ရဖူးတယ္။ ပန္းျခံလို ေနရာမ်ဳိးမွာ စာေရးတာက နားလည္ႏုိင္ေပမယ့္ ေကာ္ဖီဆုိင္လိုမ်ဳိး ဆူညံေနတဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ စာေရးတဲ့သူေတြကို နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ စာေရးဖို႔ဆိုတာ အာရံုစူးစိုက္ႏုိင္ဖို႔ လိုမယ္ေတာ့ ထင္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မွာေရးရင္ေတာင္ အသံဆူတဲ့ ေနခင္းပုိင္းမွာ မေရးတတ္ဘူး။ ညနက္တဲ့အခ်ိန္ရယ္ မနက္ခင္း အေစာၾကီးေတြရယ္ အဲလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွ ေရးလို႔ရတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။

ဒီေန႔ေတာ့ အျပင္မွာ စာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ေရးဖူးေအာင္လို႔ ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားမိလို႔ ပန္းျခံကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကလည္း အျပင္မွာ စာေရးရတာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာဖူးတယ္။ ပန္းျခံကိုေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းေတာ့မယ္။ ေနသိပ္မျပင္းေတာ့တဲ့အခ်ိန္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ ေႏြရာသီမွာ ေတာ္ရံုအေရးမၾကီးရင္ ကၽြန္ေတာ္က အျပင္မထြက္ဘူး။ ေနပူရင္ လူ႕ရဲ႕စိတ္က ဂနာမျငိမ္နဲ႔ အလိုလိုေနရင္း စိတ္တုိသလိုလို စိတ္ညစ္သလိုလို ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနျမင့္ေလ အရူးရင့္ေလလို႔ ေျပာၾကတာ ေနမယ္။ ေနပူတဲ့ေန႔ေတြဆို ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ထြက္ေလ့ မရွိဘူး။ ညေနေစာင္းခါနီးအခ်ိန္မွာေတာ့ ေနအပူရွိန္ ေလ်ာ့သြားရင္ ထြက္ျဖစ္တယ္။

ဘဝတဏွာ

ပံုရိပ္ေတြပါပဲ...
ခင္ဗ်ားလဲ တကယ္မရွိႏုိင္ပါဘူး။

အာရံုငါးပါးကို သတိထားမိတယ္
ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ ခံစားခ်က္ေတြလဲပါတယ္
ဒီအိပ္မက္က တစ္ဘဝစာ ရွည္တယ္
ဝန္ခံရရင္ျဖင့္
ဒီအိပ္မက္ေလး ျပီးဆံုးသြားမွာ ေၾကာက္ေနမိတယ္...။

ဝိေရာဓိအဆုိသင့္ေနေသာ အေရးအသားမ်ား

ကၽြန္ေတာ္ ဤစာေၾကာင္းကို စတင္ေရးလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွ စတင္၍ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ မသိစိတ္မ်ားကသာ လႊမ္းမိုးသြားပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ဤစာသားမ်ားကို ေရးေနျခင္းမွာ မသိစိတ္ျဖင့္ ေရးေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သိစိတ္ျဖင့္ ေရးသားေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုသုိ႔ ေျပာလိုက္ျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္၏ လိမ္လည္မႈတစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သင္သိသလို ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပါသည္။ စင္စစ္ “မသိစိတ္ကို သိေနသည္” ဟူေသာ ဝါက်မွာ ဝိေရာဓိအဆုိတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္သာ မသိစိတ္ျဖင့္ ဤစာေၾကာင္းမ်ားကို ေရးေနသည္ ဆိုပါလွ်င္ ထုိအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ မည္သုိ႔မွ် မသိႏုိင္ပါ။ ဤစာသားမ်ားကိုလည္း မည္သုိ႔မွ် ေရးသားႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္ မသိေသာအရာကုိ ကၽြႏု္ပ္က မည္ကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပႏုိင္မည္နည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤ အေရးအသား တစ္ခုလံုးမွာ ဝိေရာဓိအဆိုသင့္ေနေသာ အေရးအသားမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။

မနက္ျဖန္ သတင္းစာကို ယေန႔ဖတ္ျခင္း မွစ၍ ဝိေရာဓိအဆုိသင့္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာေပါင္းမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ဥပမာ ဆိုရလွ်င္ သင္မေရးတတ္ေသာ စာလံုးကို ေရးၾကည့္ပါ။ သင္ မသိေသာအရာ အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါ။ ထုိသို႔ေသာ ကိစၥမ်ားသည္ ကိုယ့္တံေတာင္ဆစ္ကိုယ္ လွ်ာျဖင့္လွ်က္ၾကည့္သလို အေျပာလြယ္၍ လက္ေတြ႕မက်ေသာ ကိစၥမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ဝိေရာဓိမ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သည္။ ဝိေရာဓိမ်ားတြင္ တစ္နည္းတစ္ဖံုျဖင့္ သူတို႔၏ အလွအပမ်ား တည္ရွိေနသည္။ အနည္းဆံုး ၎တို႔အေၾကာင္း စဥ္းစားရျခင္းသည္ စိတ္ေက်နပ္မႈ တစ္စံုတစ္ရာကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။

ေပ်ာ္တယ္ဆိုတဲ့ကိစၥ (ျမင့္သန္း)

ငယ္ငယ္က အေဖရယ္၊ ဘၾကီးသုခရယ္၊ ဦးေလးခန္႔ရယ္ ဘုန္းၾကီး ဦးအဂၢရဲ႕ ဖိုရံုကေလးမွာ ထုိင္စကားေျပာၾကရင္း ျငင္းၾကတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုရွိတယ္။ "ေပ်ာ္တယ္" ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပဲ။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ၾကရင္း စကားအူေပါက္ ေလွ်ာက္ေျပာၾကရာက အဲဒီအေၾကာင္းကို ေျပာေလ့ရွိၾကတာပဲ။ ဦးေလးခန္႔ကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေပတဲ့ စကားနည္းတယ္။ (အေဖတို႔တစ္ေတြဟာ ေက်ာင္းဆရာဘဝက လာၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဦးေလးခန္႔ တစ္ေယာက္သာ ေသတ့ဲအထိ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္သြားတာ။) သူက နားေထာင္တာ မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေဖနဲ႔ ဘၾကီးသုခတို႔ႏွစ္ေယာက္သား စကားအေခ်အတင္ေျပာရင္ သေဘာက်တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တ့ဲ အဓိကအခ်က္တစ္ခုကေတာ့ အေဖနဲ႔ ဘၾကီးသုခတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံအျမင္ဟာ လံုးလံုးကို မတူဘူး။ အေဖက ဘာသာေရးမွာ အေျခခံတယ္။ ဘၾကီးသုခက လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚမႈမွာ အေျခခံတယ္။

အေဖန႔ဲ ဘၾကီးသုခတို႔ေျပာတဲ့ "ေပ်ာ္တယ္"၊ "မေပ်ာ္ဘူး"။ "လူဘယ္လိုေပ်ာ္သလဲ"၊ "လူေပ်ာ္ႏိုင္သလား" ဆိုတာေတြကို အရွည္အက်ယ္ စဥ္းစားမၾကည့္ခဲ့မိဖူးဘူး။ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ ရွိေနတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနခဲ့ပံုပဲ။ အထူးသျဖင့္ အသက္ၾကီးလာေတာ့ လူငယ္ေတြ ေပ်ာ္တာေတြ႕ရင္ ငါေကာ ဒီလိုေပ်ာ္ဖူးသလားဆိုတ့ဲ ေမးခြန္းက ေပၚလာတတ္တယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ ခရီးသြားရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ထုိင္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းမွာ မိတ္ေဆြက တို႔ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ဟိမဝႏာၱေတာင္ေျခ သြားၾကမလဲလို႔ ေမးတယ္။ သူက အတည္ေျပာတာ။ ဇနီးသည္က ရွင္လည္း အဲဒီစာရင္းထဲ ပါသြားျပီလားလို႔ မိတ္ေဆြကို ၾကားျဖတ္ေမးတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူ႕ကုိ သြားေစခ်င္ပါတယ္လို႔ ဆက္ေျပာတယ္။ မိတ္ေဆြကေတာ့ ျပန္မေျဖဘဲေနျပီး ေခါင္းခါတယ္။ ေခါင္းခါတယ္ဆိုတာကလည္း ခက္ေတာ့ အခက္သား။ ဒါေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ေခါင္းခါတာကေတာ့ မေကာင္းစိတ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္စိတ္နဲ႔ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ယံုတယ္။

ဒႆနိကအရႈပ္အေထြး

ဒႆနိကေဗဒကို ေတာ္ေတာ္ရႈပ္တ့ဲ ဘာသာရပ္ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ဆုိလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ဖတ္ဖတ္ နားမလည္ဘူးဟု ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ဝန္ခံၾကေသးသည္။ မွန္ပါသည္။ ဒႆနိကေဗဒသည္ အင္မတန္ရႈပ္ပါသည္။ ေဝါဟာရေတြကို စနစ္တက်ေလ့လာေသာ ဘာသာရပ္လည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေဝါဟာရမ်ားမွာ အင္မတန္နက္နဲပါသည္။ ထိုသုိ႔ နက္နဲေသာ ေဝါဟာရမ်ားကို ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆိုရာတြင္ ျမန္မာဘာသာစကား၏ နက္နဲမႈေၾကာင့္ ပို၍ပင္ ရႈပ္ကုန္ပါေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒႆနိကေဗဒကို နားမလည္ရေသာ အေၾကာင္းရင္း၏ လက္သည္မွာ စကားလံုးမ်ားပင္ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိပါရေတာ့မည္။

ဒႆနိကေဗဒအေၾကာင္းကို ေရးသားရာတြင္ အခ်ဳိ႕ေဝါဟာရမ်ားကို ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ဖလွယ္ျခင္း မျပဳဘဲ မူရင္း အဂၤလိပ္ဘာသာအတုိင္း ေရးသားလွ်င္ ပို၍သင့္ေတာ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ဘာသာစကားတစ္ခုမွ တစ္ခုသို႔ ဖလွယ္ရာတြင္ မူရင္းအဓိပၸါယ္ေပ်ာက္ဆံုးမႈ အနည္းငယ္ရွိပါသည္။ ဒႆနိကေဗဒ ေဝါဟာရတခ်ဳိ႕ကို ျမန္မာသာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိလိုက္ေသာအခါတြင္ အဓိပၸါယ္ေသြဖီသည္သာမက လံုးဝမတူေတာ့သည္မ်ားပင္ ရွိသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။

ေဒးကား၊ Matrix ႏွင့္ အစစ္ေယာင္ကမာၻ

Matrix ရုပ္ရွင္ကားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးၾကလိမ့္မည္။ ထိုရုပ္ရွင္ထဲတြင္ ကမာၻေပၚရွိ လူသားမ်ားကို စက္ရုပ္မ်ားက ဖမ္းဆီး၍ စြမ္းအင္ထုတ္သည့္အခါတြင္ လူသား၏ အသိအာရံု (conscious) သည္ matrix ဟူေသာ ကမာၻ သို႔မဟုတ္ နယ္ပယ္အတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိေနသည္။ ထိုနယ္ပယ္၏ ျပင္ပတြင္ သူ၏ အစစ္အမွန္ေလာကတြင္ တည္ရွိေနျခင္းကို ကာယကံရွင္ လူသားကိုယ္တုိင္ေသာ္မွ သတိမျပဳမိေခ်။ သူ၏ စိတ္အာရံုသည္ အမွန္တကယ္မရွိေသာ matrix ႏွင့္သာ အျမဲတေစ ထိေတြေနခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ထုိ matrix ကိုသာ အစစ္အမွန္ကမာၻဟု ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ အစစ္အမွန္ေလာက ဟု အထင္ခံရေသာ အတုအေယာင္ ေလာကကို အစစ္ေယာင္ကမာၻ (virtual reality) ဟု ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အစစ္ေယာင္ကမာၻ အိုင္ဒီယာကို ဦးစြာပထမ အစေဖာ္ေပးခဲ့သူမွာ ေခတ္သစ္ေတြးေခၚပညာရွင္ [1] ေဒးကား ပင္ျဖစ္သည္။ သူ၏ အေတြးအေခၚစနစ္သည္ သံသယကို အေျခခံသည္။ ေလာကတြင္ သံသယ ျဖစ္ႏုိင္သမွ် အရာအားလံုးကို သံသယထားရမည္ဟု ေဒးကားက သူ၏ အေတြးအေခၚကို စတင္ခ့ဲသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ မည္သည့္အရာကိုမွ် လံုးဝဥသံု ယံုၾကည္ျခင္း မရွိေစျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသုိ႔ သံသယျဖင့္ စတင္ပါမွ ေနာက္ဆံုးတြင္ လံုးဝ သံသယမရွိႏုိင္ေသာ မျငင္းပယ္ႏိုင္ေသာ အမွန္တရားကို ေရာက္ႏုိင္မည္ဟု ေဒးကားက ဆိုသည္။ [2]

Diary Entry, 22th Feb

ဒီေန႔ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔က်မွ ေထြေထြထူးထူး အိပ္မေပ်ာ္တာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ insomnia ျဖစ္ေနတာၾကာျပီ။ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုေတာ့ genius ေတြမွ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါလို႔ လိမ္ထားတာပဲ။ အိပ္မေပ်ာ္တာနဲ႔ပဲ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း လေရာင္နဲ႔ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေငးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္က ျခံဝန္းၾကီးထဲမွာ တိုက္ေနကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အတုိင္း ေဆာက္ထားတယ္။ ဝန္းရဲ႕ အလည္ေခါင္မွာ သစ္ပင္ပန္းျခံလို္လို၊ ခ်ဳံလုိလိုရွိတယ္။ ညသန္းေခါင္းအခ်ိန္ လေရာင္တစ္ဝက္ သစ္ပင္ေတြကို ထိုးေနတာ ၾကည့္ရတာ လွတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကလဲ တိတ္ဆိတ္ေနတာပဲ။ လေရာင္တစ္ဝက္လို႔ ေရးတာက ဒီေန႔လတစ္ဝက္ပဲ ရွိတဲ့ေန႔မို႔လို႔ရယ္။ ေဆးလိပ္ကုန္သြားေတာ့ အိမ္ထဲကို ျပန္ဝင္ျပီး စာထိုင္ေရးလိုက္တယ္။

စာမေရးတာၾကာေနျပီ။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ ႏွစ္လစြန္းစြန္း ရွိေရာ့မယ္။ ဒီႏွစ္လအတြင္း ေရးျဖစ္တာနည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ရွိတယ္။ သိမ္းထားတာေတြလဲ ပါတယ္။ အမိႈက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားတာေတြလဲ ပါတယ္။ မတင္ျဖစ္တာကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ လမ္းမၾကံဳေသးလို႔ပဲ ဆိုရမယ္။ ပို႔စ္တစ္ခါတင္ရတာလဲ လြယ္တာမွမဟုတ္ဘဲ။ ေက်ာ္ရခြရနဲ႔။ ျပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ေကာ္နက္ရွင္အေျခအေနဆိုးတယ္။ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာေလးေတြ လုပ္တာေတာင္မွ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီ။ ဘေလာ့စေပါ့ကို အခ်ိန္မေပးႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ား ျပီးဆံုးသြားရသည့္အေၾကာင္းရင္း (ျမင့္သန္း)

Download Here ---> ဒီေနရာကို click ပါ


"...ကုိယ္ပိုင္အမွန္တရားဆိုတာကို လာျပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းေနလို႔ကျဖင့္ ႏွစ္တစ္လက္မေကာင္းေကာင္းတစ္ေခ်ာင္းကိုင္ျပီး လက္ေတြ႕နည္းလမ္းတက် အမွန္တရားဆိုတာကို ရွင္းျပလိုက္ရံုပဲ။..."

"...ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက ေရခဲတံုးေတြ အရည္ေပ်ာ္လာလို႔ ကမာၻၾကီး ပိုမိုပူေႏြးလာတယ္လို႔ သူ႕ေရွ႕မွာ ေျပာၾကရင္ ဒီလိုျဖင့္ လာမယ့္ ေဆာင္းမွာ ေစာင္ထပ္ဝယ္စရာ မလုိဘူးေပါ့လုိ႔ပဲ သူက ေျပာေလ့ရွိတယ္။..."

"...လူၾကီးေတြေျပာေျပာေနတဲ့ အသက္အားျဖင့္ တစ္ရက္ တစ္မြန္းတည့္ တစ္မနက္၊ တစ္နာရီ၊ တစ္စကၠန္႔ၾကီးတဲ့လူကို ရိုေသရမယ္ဆုိတာ တရားတာပဲ။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္က အသက္ ပိုၾကီးေနရင္ ပိုျပီး တရားေသးတယ္။..."

"...မင္း မွတ္ထား။ ရိုေသျပတယ္ဆိုတာတို႔ ဘာတို႔က လူ႕အဖြဲ႕အစည္းၾကီးက ဖန္တီးထားတာ။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတုိင္းမွာ အဲဒီထြင္လံုးေတြ ရွိတယ္။ အရင္လူက ေနာက္လာတဲ့လူကို သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႔ရေအာင္ ထြင္ထားခဲ့တာ။ အစဥ္အဆက္ စားလို႔ေကာင္းေအာင္၊ ဝါးလို႔ေကာင္းေအာင္ စားေၾကာ ထြင္ထားတာ.."

"...တီဗီြက လာတာေတြဟာ ေျဖေဖ်ာ္မႈေပးတာေတာ့ မွန္တယ္။ အဲဒီေျဖေဖ်ာ္မႈေၾကာင့္ လူရဲ႕ သိႏုိင္တဲ့ အတုိင္းအတာေတြ ပ်င္းရိသြားတတ္တယ္ဆိုပဲ။ သူမ်ားရဲ႕ အားထုတ္မႈနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ပ်င္းရိမႈဟာ အခိုက္အတန္႔ပဲ ေပ်ာက္မွာ။ ေျဖေဖ်ာ္မႈ ျပီးသြားရင္ ပိုေတာင္ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕သြားဦးမွာတဲ့။ ဥပမာ ေဘာလံုးပြဲ ထုိင္ၾကည့္တာမ်ဳိး..."

What is Philosophy? ဖွီေလာ္ေဆာ္ဖီ ဘာလဲ ဘယ္လဲ

ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာတက္ေနသလဲလု႔ိ ေမးတဲ့အခါ Philosophy လုိ႔ ေျဖလုိက္ရင္ ဘာမွန္းေသခ်ာမသိၾကဘူး။ ျပန္ေမးၾကတယ္။ အဲ့ဒါ ဘာေတြ သင္ရတာလဲတဲ့။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ Philosophy နဲ႔ Psychology ကို မသဲကြဲၾကဘူး။ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ ဘာသာရပ္လုိ႔ပဲ ေရာျပီး မွတ္ထားၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီ ႏွစ္ခုဟာ မတူၾကပါဘူး။ စိတ္ပညာက လူရဲ႕ စိတ္ကိုပဲ ေလ့လာတယ္။ စိတ္ရဲ႕ ျပဳမူပံုေတြကို ေလ့လာတယ္။ စိတ္ေရာဂါေဝဒနာေတြကို ကုသတယ္။ ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ သုေတသီေတြက ေတြ႕ရွိျပီးသားေတြကို ေလ့လာရံုသက္သက္ပဲ။ ဒႆနိကေဗဒဟာ ဘာလဲဆိုရင္ေတာ့ ရွင္းရမွာ ေတာ္ေတာ္ရွည္တယ္။

Philosophy ဟာ ဘာလဲလို႔ အတိအက်ေျပာဖို႔က သိပ္မလြယ္ဘူး။ သူ႕မွာ ပါဝင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း စံုတယ္။ စံုတယ္ဆုိတာထက္ အကုန္လံုး (everything) လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ စၾကဝဠာၾကီး ဘယ္လိုစျဖစ္လာသလဲဆိုတာက အစ ပုရြက္ဆိတ္ဆုိတာ ဘယ္လုိေကာင္လဲ၊ ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္ ကို ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ ဖြင့္မလဲဆိုတာအထိ ပါတယ္။ အကုန္လံုးအေၾကာင္းပဲ။ အေျခခံအားျဖင့္ေတာ့ Philosophy ဟာ အဓိပၸာယ္ေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားတဲ့ ဘာသာရပ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ စကားလံုးေတြရဲ႕ အဓိပၸာယ္ေတြကို "စနစ္တက်" ရွာေဖြၾကည့္တာပဲ။ Philosopher တစ္ေယာက္ကို လူ႕ဘဝရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဟာဘာလဲလို႔ သြားေမးၾကည့္ရင္ သူက ျပန္ေမးလိမ့္မယ္။ မင္းေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္ဆိုတာက ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ။ What do you mean by meaning?

ကာတီေရးနဲ႔မိန္းမ (ျမင့္သန္း)

ဧည့္ခံပြဲလုပ္တဲ့လူက ကၽြန္ေတာ္တို႔အေပၚမွာ ေကာင္းခဲ့တာေတြ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလာကမွာ အျပန္အလွန္ကူညီတာ၊ ေစာင့္ေရွာက္ရတာဟာ ေရးသားမထားတဲ့ မူတစ္ခု။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ သူ အကူအညီလိုေနတာကို ကူညီရမယ့္သေဘာ။ သူကေတာ့ တည့္တည့္ခ်ည္း ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ တင္ေနတဲ့ ေၾကြးကို ေခ်ပစ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေပၚမွာ ထပ္ျပီး သူ အေၾကြးတင္လာေအာင္ လုပ္ထားခ်င္ေနၾကတာ။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သူ႕ကို အသံုးခ်လို႔ ရမွာကိုး။ တစ္ေန႔ကေတာ့ ေဂါက္သီးရိုက္ရင္း သူ႕ကိစၥကိုေျပာတယ္။ မင္းလိုခ်င္တဲ့ အေျဖရဖို႔ဆုိရင္ေတာ့ အကူအညီေပးႏိုင္တယ္။ ဒါေပတ့ဲ တို႔ လုပ္ခိုင္းတာကိုေတာ့ မင္းက လုပ္။ တို႔ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာကို အေသးစိတ္ မင္းသိစရာမလိုဘူးလို႔ သူ႕ကိုေျပာေတာ့ သူက သေဘာတူတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႕အိမ္မွာ ဧည့္ခံပြဲကေလးတစ္ခု လုပ္ျဖစ္သြားတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ သံတမန္ တစ္ေယာက္ကို က်န္လူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ ေကာက္ေတး(လ္)ပဲြပဲ။ ဒါကလည္း သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ပါ။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္သား သူ႕ဧည့္ခံပြဲကို ေရာက္လာခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုတာက ေအဒရီယံရယ္၊ ပက္ဒီရယ္၊ လူးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္။ ပက္ဒီနဲ႔ လူးတို႔ ႏွစ္ေယာက္က မွတ္တမ္းတင္ ရုပ္ေသ၊ ရုပ္ရွင္ရိုက္တဲ့သူေတြရဲ႕ လက္ေထာက္ လုပ္ေနၾကတယ္။ အမွန္မေတာ့ လူးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကည့္ခ်င္တ့ဲလူေတြရဲ႕ ပံုေတြကို ဘယ္လိုရိုက္ရမယ္ဆိုတာ တကယ္ရိုက္တဲ့လူေတြကို ကပ္ျပီး ညႊန္ၾကားေနၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဧည့္သည္ေတာ္ေတြအျဖစ္ လာေပတဲ့ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာ လိေမၼာ္ရည္ခြက္ကိုင္ရင္း မိုးတိုးမတ္တပ္ပဲ။ ယမကာမွီဝဲလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ပ်င္းလာတယ္။ သူတို႔ အသိုင္းအဝိုင္းက ဟန္မ်ားၾကတယ္။ ဟန္မ်ားတယ္ဆိုတာ ဟန္လုပ္ေနၾကရတာ မ်ားတာ။ လံုးလံုးခ်ည္းမသိတာကို သိသလိုလုပ္ျပီး လိမ္ေနတဲ့ လူေတြပါသလို သိေနတာကို မသိသလိုလုပ္ျပီး ညာေနတ့ဲလူေတြလည္း ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ တုိက္ရိုက္ ပတ္သက္တဲ့လူေတြေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာက ရပ္ၾကည့္ရင္း ကုိယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ အပ်င္းေျပေအာင္ လုပ္ေနၾကရတယ္။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တတိယကမာၻက လာၾကတဲ့ သံအမတ္ကေတာ္ေတြရဲ႕ လူပံုစံ၊ ဝတ္ပံုစားပံုဆိုတာေတြၾကည့္ျပီး ျပက္လံုးထုတ္ေနမိၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ တတိယကမာၻက သံအမတ္ကေတာ္ေတြဟာ ဆယ္ေယာက္မွာ ကိုးေယာက္ေလာက္က မဝတ္တတ္ မစားတတ္တာမ်ားတယ္။ မစားတတ္ဘူးဆိုတာကလည္း မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ အစားေကာင္းလို႔ က်ားကိုစီး စားလို႔မကုန္ ပံုၾကီးေတြ မ်ားတယ္။