Norwegian Wood

ဗမာဘာသာျပန္ ရွိတယ္ၾကားတယ္။ စဥ္းစားမရတာက ဘာေၾကာင့္ “ေနာ္ေဝေတာအုပ္” လို႔ ဘာသာျပန္ရတာလည္း ဆိုတာပဲ။ Wood ကို ျမင္လို႔ “ေတာအုပ္” လို႔ ဆိုခ်င္ရင္ေတာင္ “woods” ဆိုျပီး s ပါမွ ေတာအုပ္ဆိုတာ သိသင့္တယ္ ထင္တာပဲ။ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ ေနာ္ေဝးအေၾကာင္း ေတာအုပ္အေၾကာင္း တစ္လံုးတစ္စေတာင္ မပါဘူး။ Beatles ရဲ႕ သီခ်င္း Norwegian Wood ကိုပဲ ရည္ရြယ္ျပီး ေျပာထားတာပဲ။ အဲဒီ စာလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ရွာၾကည့္ေတာ့ အျငင္းပြားေနၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ျဗိတိန္က ဆင္းရဲတဲ့ အိမ္ေတြမွာ သံုးတတ္တဲ့ ေနာ္ေဝးကလာတဲ့ သစ္နဲ႔လုပ္တဲ့ ပရိေဘာဂ အညံ့စားကို ညႊန္းတာလို႔ဆိုတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ေရစိုလို႔ မီးမစြဲႏုိင္တဲ့ ထင္းကို ေခၚတာလို႔လည္း ေျပာတယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာေတာ့ Beatles ရဲ႕ သီခ်င္းကိုပဲ ညႊန္းထားတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဓိပၸာယ္ေကာက္ခ်င္ရင္လည္း ရခ်င္ရမယ္။ ေသခ်ာတာေတာ့ ဘယ္ေနာ္ေဝးျပည္က ေတာအုပ္ကိုမွ ေျပာထားတာ မဟုတ္ဘူး။

႐ုပ္ရွင္လည္း ျပန္႐ိုက္ထားတယ္။ စာအုပ္ဖတ္ျပီးလို႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြကို မၾကည့္နဲ႔လို႔ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္။ ကိုယ့္မွာရွိထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ image ေတြ ပ်က္ကုန္လိမ့္မယ္ (အထူးသျဖင့္ Midori)။ စာအုပ္ကို ျပန္႐ိုက္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္ေလ့ရွိတာပဲ။ ႏွစ္နာရီအတြင္း ျပီးျပည့္စံုေအာင္ မျပႏုိင္လို႔ထက္ အစကတည္းက မ႐ိုက္သင့္တဲ့ ဝတၳဳလုိ႔ ထင္တယ္။ ဒီစာအုပ္ရဲ႕ အားသာခ်က္က ဝတၳဳနဲ႔ စာဖတ္သူ တိုက္႐ိုက္ communicate လုပ္ႏိုင္တာပဲ။ ဆိုလိုတာက စာဖတ္သူက ဇာတ္ေကာင္ေတြကတဆင့္ ဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ေနရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ဖတ္တဲ့သူက ကိုယ့္ဇာတ္လမ္းကိုယ္ ၾကည့္ေနရသလို ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့ ဝတၳဳမ်ဳိး။ အဲဒါမ်ဳိးကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ျပီး ထိုင္ၾကည့္ရတာ သိပ္အရသာမရွိဘူး။ ႐ုပ္ရွင္မွာ မထည့္ႏုိင္တဲ့ အခန္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ သ႐ုပ္ေဆာင္လည္း သိပ္မေကာင္းဘူး။ မင္းသား၊ မင္းသမီး ေခ်ာတယ္ဆိုတာနဲ႔ ႐ႈခင္းေတြလွတယ္လုိ႔ပဲ အေကာင္းေျပာႏုိင္တယ္။

အညာသို႔ေပးစာ

သို႔ ကိုေတဇာေအာင္

အညာေနမုိ႔ ပူတယ္ဆိုလို႔ နည္းနည္းေတာ့ စဥ္းစားသြားရတယ္။ စၾကဝဠာတစ္ခုတည္းက ေနတစ္လံုးတည္းကို အညာမွာ ပိုပူတယ္ဆိုေတာ့ သိပ္မတရားဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ ဒါေပတဲ့ ကာလ၊ ေဒသ၊ အာကာသ ဆိုတာကလည္း ရွိေသးသကိုးလုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျဖည့္ေတြးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ လမ္းၾကံဳေတာ့မွ မုန္တုိင္းတိုက္တာ လူေတြ သီလမရွိလို႔ဟု အဆိုသြင္းေသာ ပညာရွင္မ်ားကို ေမးၾကည့္ပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အညာေနလည္း ပူတာပဲ၊ ရန္ကုန္ေနလည္း ပူတာပဲ။ ဘာေတြ ဘယ္သူေတြ မ်က္ႏွာလိုက္လိုက္ အပူခ်ိန္ကေတာ့ မ်က္ႏွာမလုိက္ဘူးလို႔ ထင္မိတာပဲ။ ထားေတာ့ ဒီကိစၥ။

ခင္ဗ်ား ရြာဘက္ဆီ ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ အညာကို တစ္ခ်က္လြမ္းမိေသးတယ္။ အညာကို လြမ္းတယ္ဆိုလို႔ မင့္က အညာကို ဘယ္ႏွခါေရာက္ဖူးသလဲလို႔ အေမးခံရေတာ့မွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အညာမေရာက္ဖူးတာ အမွန္ပဲ။ သို႔ေပတဲ့ လြမ္းတယ္ဆုိတာက (အပူခ်ိန္လုိ) ကာလ၊ ေဒသ နဲ႔မွ မဆုိင္ဘဲကိုး။ လြမ္းတာဟာ လြမ္းတာပဲ။ ကိုယ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးတာကို စိတ္ကူးကေလးနဲ႔ လြမ္းရတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လြမ္းတဲ့ အညာဟာ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ အညာ၊ ငဘရဲ႕ အညာ၊ ျမဝင္း (ဒႆန) ရဲ႕ အညာကို လြမ္းတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သိမႈထဲက အညာကို လြမ္းတာပဲ။ (knowledge ကို သိမႈလို႔ ျပန္လိုက္တယ္၊ business ကို ဘိဇနက္၊ cover story ကို သတင္းမ်က္ႏွာဖံုးလို႔ ဘာသာျပန္ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘာသာစကား ဖလွယ္မႈကလည္း ေတာအရက္လုိ နံျပင္း၊ နင္းျပန္တယ္လုိ႔ အေျပာခံရရင္လည္း ခံရမွာပဲ)

I/အုိင္/EYE/POND

မဂၢဇင္းတစ္ခု လုပ္ေနတယ္။ 

အြန္လုိင္း အဓိက ျဖစ္မယ္။ နည္းနည္းပါးပါးလည္း ပရင့္ထုတ္ျပီးေတာ့ ေလွ်ာက္ေဝမယ္။ မီးမလာတာတို႔ အင္တာနက္လုိင္း မေကာင္းတာတုိ႔ျဖစ္ရင္ ဖတ္လို႔ရေအာင္။ အဓိကေတာ့ စာမေရးျဖစ္တဲ့သူေတြ၊ စာေရးဝါသနာပါတဲ့သူေတြ၊ စာေရးဆရာမျဖစ္ေသးတဲ့သူေတြအတြက္ ကစားကြင္းတစ္ခု လုပ္ေပးခ်င္တာပဲ။ ကုိယ္မသိတဲ့ စာေပဝါသနာပါတဲ့သူေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕ခ်င္တယ္။ အားလံုးကို စာအုပ္တစ္ခု တစ္စုတစ္စည္းထဲ လုပ္ေပးလိုက္ရင္ network တစ္ခုရလာမယ္။ စာေရးသူအခ်င္းခ်င္းလည္း အဆက္အသြယ္ရွိသြားမယ္လို႔ စဥ္းစားျပီးလုပ္တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဟုိးအရင္ကတည္းက ဒါမ်ဳိး စာအုပ္ထုတ္တာ၊ စီစဥ္တာကို စိတ္ေတာင္မကူးဖူးဘူး။ ဝါသနာလည္း မပါဘူး။ တစ္ေခါက္ ဆရာက မင့္တို႔တုိင္းျပည္မွာ စာေပမဂၢဇင္းေတြ ရွိသလားလို႔ ေမးေတာ့ ကိုယ္သိတာ သံုးေလးခုပဲ ထြက္လာတယ္။ ေကာင္းသလားလုိ႔ ထက္ေမးေတာ့ ပုခံုးပဲ တြန္႔မိတယ္။ လတိုင္း ဒီလူေတြခ်ည္းပဲ ျမင္ေနရတယ္။ အဲလို စာေပမဂၢဇင္းမ်ဳိးကို တိုးဖို႔ဆိုတာကလည္း လြယ္တာမဟုတ္။ အဆက္အသြယ္မရွိ၊ အေတြ႕အၾကံဳမရွိတဲ့သူေတြဆို ႏွစ္ေတြၾကာသြားတဲ့အထိ ပါဖို႔ ျဖစ္ႏုိင္တာမဟုတ္ဘူး။ လို႔ ရွင္းျပလိုက္တယ္။ အဲေတာ့ သူက မင္းလုပ္ၾကည့္ေလလို႔ ေျပာတယ္။ အင္း ရတာပဲ။ လို႔ ျပန္ေျပာျပီး အဲဒီအေတြးကို ေခ်ာင္ထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလးေတာင္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သမီးကတည္းက သတင္းစာ ထုတ္တာပဲလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိေသးတယ္။

A Poem of E.E. Cummings

This is the poem given to me by Joe Decker, my literature teacher, some months ago, saying that this is the kind of poem I would write. I don't know how he could say that but I took it and put it on my desk. Just now, I opened and read it again.

Just like other poems of E.E. Cummings, this one also doesn't have a title.

In a middle of a room

stands a suicide

sniffing a Paper rose

smiling to a self

"somewhere it is Spring and sometimes

people are in real:imagine

somewhere real flowers,but

I can't imagine real flowers for if I

could,they would somehow

not Be real"

(so he smiles

smiling)"but I will not

everywhere be real to

you in a moment"

The is blond

with small hands

"& everything is easier

than I had guessed everything would

be;even remembering the way who

looked at whom first,anyhow dancing

(a moon swims out of a cloud

a clock strikes midnight

a finger pulls a trigger

a bird flies into a mirror)

- ee cummings -

The Douchebag Song

ဘေလာ့ျပန္ေရးေတာ့မယ္။ ဟိုအရင္က ဘေလာ့ဂါေတြကို ျပန္ေတြ႕ရလို႔ အတိတ္ကို နည္းနည္း ျပန္သတိရသြားတာရယ္၊ စာေရးျခင္းကို အေသအခ်ာ ေလ့က်င့္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကည့္တာေၾကာင့္ ရယ္ပါ။ Facebook တို႔လိုမ်ဳိးမွာ ေလွ်ာက္ေရးရတာ သူမ်ားမ်က္ႏွာၾကည့္ေနရတာလည္း ပါတယ္။ ကုိယ့္ေပ့ခ်္မွာေတာ့ ကိုယ္က သခင္ကိုး။ မၾကိဳက္ လာမၾကည့္နဲ႔ဆိုျပီး ခပ္တင္းတင္းပဲ ေရးလို႔ရတယ္။ အသစ္ မတင္ျဖစ္တဲ့ ၾကားထဲမွာ နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာက္ေရးထားတာေလးေတြလည္း ျပန္တင္ပါမယ္။ အခုေတာ့ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ဖြင့္လိုက္မယ္။

The Douchebag Song

Let us sing the song of Douchebag.

Just to smell the pretty hair of my prize,

I had to cultivate for sooooo long.

And then,

"A wild Douchebag appears!"

and took it away.

So easily, he plucked the flower,

the fruit of my sweat and sleepless nights,

just because he is a Douchebag.

O, Douchebag!

"What did I ever do to you?

Spare me and love of my life.

Stay away Douchebag! Stay away!"

He laughed, The Douchebag laughed.

Looked down at me with a face of the victor.

I have lost my words, lost my war.

Douchebag in my nightmare

Douchebag is in his fancy car

Douchebag is at the festival

Douchebag is on the moon

Douchebag is in television

Douchebag is in toilet

Douchebag, Douchebag everywhere.

O, Douchebag!

Will you disappear at the end of the day?

or will you haunt my life forever?

On Ethics of Genetic Extermination

This is the second hour of 2013 and I am reading a blog post on talkingphilosophy.com. It talks about the ethics of genetic extermination.

I am not interested in whether we should genetically modify species to exterminate them or not. I am rather interested in, as usual, the line of reasoning.

The writer argued that it can be justified with utilitarian approach, saying that

"its extermination would seem to be morally justified on the grounds that doing so would create more good than harm. Naturally, if a harmful species were also beneficial in other ways, then the matter would be rather more complicated and such extermination could be wrong on the grounds that it would do more harm than good."

Dream Record #1

I decided to record my dreams. The motive is not clear. Maybe because I just want to see how my dreams differ from time to time and search for symbolism within them when I'm bored. I am quite a dreamer, i.e., I dream a lot. But I forget most of my dreams, just as many people do. Actually we do remember our dreams as soon as we woke up. We forget because we didn't care or try to remember them. So, from now on, I will try to record my dream as much as I can. I had a series of dreams last night, one after another, but I didn't record them. This is my first dream of last night. I don't know what is that supposed to mean, but still it reflects some unconscious parts of my daily life existence.

"I got black or brown boot with SD card reader on the back. I tied my shoelaces at my home, and put red SD card into reader. There was a USB port for the boot to connect with PC too. Then at the shopping centre, I was in the clothing shop with my friend. I think he was choosing T-shirts. A comment from either one of us is that "westerners likes to wear plain shirts, Asians look better with patterns on their shirts." I think that's me because my friend said "I like Asians," then I said "then wear shirt with patterns." Then we rode the escalator downstairs and find the USB cable for the boot. I even told him about the boot on the way. We searched and asked for USB cable, the sale staff (man) showed us a cable (microphone?) with jack pin. I told him that's not what I was looking for. He said feel free look yourself then I found a shelf with categories on it. I looked for USB cable and I found out that the previous cable (microphone?) is the only one left."

17th July, 2012 4:40 AM
Arkar Kyaw

မင္းကိစၥ၊ ငါ့ကိစၥ၊ ခင္ေမာင္ေက်ာ့္ကိစၥ၊ ျမျမဆင့္ကိစၥ (ျမင့္သန္း)

ေက်ာ္ျမင့္ၾကီးက သူ႕တုတ္အသစ္ ျပခ်င္လို႔ဆိုျပီး အတင္းေခၚတာနဲ႔ မ႐ိုက္စဖူး စေနေန႔မွာ သြား႐ိုက္ျဖစ္တာပဲ။ တနလၤာေန႔ကတည္းက ေက်ာ္ျမင့္ ဖုန္းဆက္တယ္။ စေနေန႔က်ရင္ ႐ိုက္ၾကရေအာင္တဲ့။

"စေန၊ တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ ငါမ႐ိုက္ဘူး" လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။

ဘာလို႔တုန္းလို႔ သူက ျပန္ေမးေတာ့ "မင္းလည္း သိသားပဲ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြမွာ မ႐ိုက္ဘူးဆိုတာ" လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေျပာလိုက္တယ္။ "စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုရင္ လူမ်ားတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဂါက္သီးဆိုတာက သူ႕အက္တိကက္၊ သူ႕ပ႐ိုတိုေကာ္(လ) နဲ႔သူရွိတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ပဲ။ ခုေတာ့ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုရင္ ကြင္းမွာ ပိုက္ဆံရွိလုိ႔ ေဂါက္သီး႐ိုက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြ၊ ကေလကဝေတြ မ်ားလာေတာ့ ႐ိုက္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ လူပါးတဲ့ရက္ ေ႐ြး႐ိုက္တယ္လို႔" ေက်ာ္ျမင့္ကို ရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဂါက္သီးကိုၾကိဳက္လို႔ ႐ိုက္ေပတဲ့ အရသာကို နားမလည္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဂါက္သီး႐ိုက္တဲ့အရသာ လမ္းဖြင့္ေပးသြားတဲ့ လူၾကီးက သံအမတ္ေဟာင္းၾကီး။ ဒီအရင္ကေတာ့ အက္ဂ်ဴဒင့္ ဂ်င္နရယ္လား၊ ကြာတာ မာစတာ ဂ်င္နရယ္လား မသိဘူး လုပ္ခဲ့တာ ထင္တယ္။ ေဂါက္ကြင္းပိတ္တဲ့တစ္ေန႔ ေဂါက္ကြင္းသြားျပီး ကယ္ဒီေတြနဲ႔ ထုိင္စကားေျပာေနရင္း ကြင္းထဲမွာ ကယ္ဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဂါက္႐ိုက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတြ႕ရလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူဘယ္ဝါလို႔ သိရတယ္။ ဒီေတာ့မွ အျပင္ဘက္က သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားနက္ၾကီးကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ "ဆရာၾကီးက ေရႊဘဲသံုးလိပ္နဲ႔ လာ႐ိုက္တာလို႔" ကယ္ဒီတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ ဟုတ္ပံုရတယ္။

All in the Family by Brian Warner

He hoped the tape recorder would still work. It was one of those small portable ones often used in schools or libraries. 

Teddy didn't even realize the irony of his action-Angie was in fact the one who had bought it for him. He wiped the hair and blood off the corner and released a sigh of frustration. "Mother will probably ground me from the television," he considered, looking to the mess he had made.

"Damn her. Damn them all. Why did she have to hurt Peg? Why?" Balefully, he kicked the corpse beside him. Her glazed eyes stared back at him with empty fascination. "You bitch. You killed Peg."

His sister's dead look gave no response. (He wondered why.) Her face looked so shadowed. He lifted her head up by her clotted hair and saw that it was dried blood on her cheek that created the mock shadow. He saw, too, that the dent in her skull had stopped gushing; the coagulated blood had formed a gelatinous plug.

Mother would be home soon. He would have to dig a grave.

The Birth of the Author

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ စာေရးဆရာ ေသဆံုးသြားျပီလို႔ ေျပာၾကတယ္။

ေျပာခ်င္တာက စာေပအႏုပညာတစ္ခုမွာ စာေရးဆရာက ေရးသားဖန္တီးျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း စာေရးဆရာရဲ႕ အခန္းက႑ဟာျပီးဆံုးသြားျပီဆိုတာပါ။ စာေပတစ္ခုကို ဖတ္႐ႈတဲ့အခါမွာ အဓိပၸာယ္ဟာ စာဖတ္သူရဲ႕ သိျမင္႐ႈမွတ္မႈေပၚမွာပဲ အေျခခံျပီး စာေရးသူန႔ဲ မပတ္သက္ေတာ့ဘူးဆိုတာပါ။ ဒယ္ရီဒါရဲ႕ deconstruction အရ ဒီအဆုိကို ေျပာၾကတာထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စာေရးသူ ခ်ျပထားတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ဖတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘာသာစကားအနက္ျပန္မႈ context ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ဝယ္မွာပဲ ရွိေနတယ္ ဆုိတာပါ။ ဘယ္သူမွ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို အစြဲကင္းကင္းနဲ႔ မဖတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သိမႈေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြ၊ က်င့္ဝတ္ေတြ ေဘာင္အတြင္းကေနပဲ အနက္ျပန္ၾကပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ လံုးဝအစြဲကင္းကင္းနဲ႔ ဖတ္ႏုိင္ျပီဆုိရင္လည္း အဲဒီ စကားလံုးေတြဟာ အဓိပၸာယ္တစ္စံုတစ္ရာကို ကုိယ္စားမျပဳႏုိင္ေတာ့ပဲ စာမ်က္ႏွာေပၚက၊ ဖန္သားျပင္ေပၚက ဗ်ည္းနဲ႔အကၡရာေတြ အျဖစ္သာ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။

ကားဂိတ္ (ျမင့္သန္း)

ကၽြန္ေတာ္ အနားယူေတာ့မယ္လုိ႔ စဥ္းစားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကို ဆက္ခံမယ့္လူကို ရွာရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တပည့္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေရြးရမွာပဲ။ ေရြးတယ္ဆိုတာကလည္း တကၠသိုလ္ရဲ႕ မူအရ။ အနားယူမယ့္ ပါေမာကၡက သူ႕ေနရာအတြက္ သင့္တင့္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ရွာျပီး တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေကာင္စီကို အဆိုျပဳ႐ံုပဲ။ အဆိုျပဳစရာ လူမရွိကာမွ တျခားမွာ လုိက္ရွာရတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာက ဘြဲ႕ၾကိဳသင္တန္းေတြကို သင္တာမ်ဳိး မရွိဘူး။ ဘြဲ႕လြန္နဲ႔ သုေတသနလုပ္ေနတဲ့ လူေတြေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသိပညာခ်င္း ဖလွယ္ၾကတဲ့လူေတြရဲ႕ ရပ္ဝန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆရာက ေရြးတာပဲ။ သူ အနားမယူခင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရာထားတာ။ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆရာအလုပ္ေတြကို တြဲလုပ္ရတယ္။ တြဲလုပ္ရ႐ံုမကဘူး သြားအတူ လာအတူ သေဘာမ်ဳိးေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာအက်ဆံုးကေတာ့ ညေနတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့အခါပဲ။ ပါေမာကၡေတြအတြက္ ေပးထားတဲ့ အိမ္ကေလးဆီကေန ဆရာၾကီးက ထြက္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္က သစ္ပင္အုပ္ကေလးေတြေအာက္ဆီက ခံုတန္းကေလး တစ္ခုကေန ထုိင္ရင္း ေစာင့္ေလ့ရွိတယ္။ ေလးနာရီ ေလးနာရီခြဲေလာက္ ရွိမယ္။ ေနာက္ေတာ့ သစ္ပင္အုပ္ကေလးေအာက္က ျဖတ္ေလွ်ာက္ျပီး တကၠသိုလ္ဝင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ဆီ ထြက္ျပီး ေရကာတာ လုပ္ထားတဲ့ တာ႐ိုးေဘာင္ေပၚ တက္တယ္။ အဲဒီကေန တာ႐ိုးအတုိင္း အေနာက္ဘက္တည့္တည့္ ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမွာ ေႏြေႏြ၊ မိုးမုိး၊ ေဆာင္းေဆာင္း ထီးတစ္လက္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖြင့္ေဆာင္းရတယ္လို႔ေတာ့ မရွိခ့ဲဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာလို႔ ဆရာၾကီးလက္ထဲမွာ ထီးကုိင္လာတယ္ဆိုတာကို တစ္ခါမွ ေမးမၾကည့္မိခဲ့ဖူးဘူး။ တာ႐ိုးဆံုးေတာ့ ခံုတန္းကေလးေတြ ရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေရကာတာဘက္ကို လွည့္ထားတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေရကာတာရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္က ကားလမ္းဘက္ဆီ လွည့္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာၾကီးကေတာ့ ကားလမ္းဘက္ဆီ လွည့္ထားတဲ့ ထုိင္ခံုကေလးေတြမွာ ထုိင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ထုိင္ရင္း ေအာက္ဘက္မွာ သြားလာေနၾကတဲ့ ကားေတြ လူေတြကို ေငးရင္း ဟုိအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္း ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ေခြးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတဲ့ မိန္းမ လွလွကေလးေတြကို ေငးၾကည့္မိတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခါတေလ ဆရာၾကီးပါးစပ္ထဲက ခ်စ္စရာအေကာင္းသားလို႔ ထြက္လာတယ္။ ေခြးကေလးကို ရည္ရြယ္ျပီး ေျပာတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ျပံဳးေနလုိက္မိတယ္။ ေခြးပဲ ဘာခ်စ္စရာရွိတာမွတ္လို႔လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ထဲမွာ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေအာ္ . . ငါ့ဆရာၾကီးခမ်ာ ေခြးကေလး ေၾကာင္ကေလးကို ခ်စ္တတ္တဲ့အရြယ္ ေရာက္သြားပါပေကာလို႔ပဲ ေတြးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ကလည္း သန္တုန္းျမန္တုန္း ငါးဆယ့္သံုးဆိုတာေလာက္ပဲ ရွိေသးတာကိုး။ ခ်စ္ရင္းခ်စ္ေတာ့ လူပဲ ခ်စ္ေတာ့မွာေပါ့။ လူေတြကို မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့မွပဲ တိရစာၦန္ကို ခ်စ္ၾကည့္ရမွာပဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဟိတ္တိရစာၦန္ဆိုတာကို လူကခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိပ္ေတာ့ အဓိပၸာယ္မရွိလွဘူးလို႔ ထင္ခဲ့တာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာၾကီးတို႔ အဲဒီမွာထုိင္ရင္း မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာက္ဘက္မလွမ္းမကမ္းနားဆီက ကားဂိတ္ဆီကို လွမ္းျပီးၾကည့္ေနမိတတ္မိတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ အဲဒီတုန္းကလည္း မသိခဲ့ဘူး။ ခုလည္း မသိေသးဘူး။ တစ္ခါတေလေတာ့ ဆရာၾကီးက သက္ျပင္းခ်ရင္း ကားဂိတ္အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ပိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာေျပာရရင္ေတာ့ အတိတ္တုန္းက ခုျမင္ေနရတဲ့ ကားဂိတ္အေၾကာင္းပဲ။ ဆရာ ပါေမာကၡ မျဖစ္ခင္က ကားဂိတ္ဟာ ခုလုိ မဟုတ္ဘူး။ သစ္ပင္အုပ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ခုေတာ့ ကားေစာင့္တဲ့လူေတြအတြက္ အမိုးအကာနဲ႔ အခုိင္အခန္႔ပဲ။ ဒါတင္ ဘာဟုတ္ေသးလဲ။ ေရကာတာၾကီးရဲ႕ ေဘာင္က ခုလို လမ္းေလွ်ာက္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေက်ာက္ျပားေတြ ဘာေတြ ခင္းမထားေသးဘူး။ ခု ဆရာတို႔ ထုိင္ေနတဲ့ ခံုတန္းကေလးေတြလည္း မရွိေသးဘူး။ ခုလို မင္းနဲ႔ဆရာ လမ္းေလွ်ာက္သလုိပဲ ဆရာလည္း ဆရာ့ဆရာၾကီးနဲ႔ ညေနတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေလ့ ရွိတယ္။ ဒီနားေရာက္တဲ့အခါ ေရကာတာတည္စဥ္က လွဲထားခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ငုတ္တိုေတြပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ ဆရာတို႔ ထုိင္ၾကတယ္။ ဘာမွလည္း သိပ္ၾကည့္စရာမွ မရွိဘဲကိုး။ ဒီေတာ့ လမ္းမဘက္ကိုလွည့္ျပီး အဲဒီကားဂိတ္ကေလးကိုပဲ ၾကည့္ရတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆို ကားလမ္းက ခုေလာက္ မက်ယ္ေသးဘူး။ ဒါေပတဲ့ ကားေစာင့္တဲ့ လူေတြကေတာ့ အျမဲလိုပဲ ရွိေနၾကတယ္။ စေန တနဂၤေႏြလို ေန႔မ်ဳိးမွာေတာင္ ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္တဲ့လူေတြ ရွိေနတတ္တယ္။ ဘတ္(စ)ကားမ်ဳိးစံုေတာ့ ရပ္တာပဲ။ ဒါေပတဲ့ ေစာင့္ေနတဲ့လူေတြက သူတို႔ သြားခ်င္တဲ့ခရီးကိုသြားတဲ့ ဘတ္(စ)ကားကိုမွ စီးၾကတာဆိုေတာ့ ကားလာတိုင္း ကားေပၚကို ေစာင့္ေနတဲ့လူေတြ အကုန္လံုး မတက္ၾကဘူး။ လာတဲ့ကားတုိင္းကလည္း ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့လူေတြအားလံုး သြားခ်င္တဲ့ခရီးအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ေနတဲ့ လူေတြဟာ အျမဲရွိေနတတ္တယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီတုန္းကဆိုရင္ ကားေစာင့္တဲ့လူေတြအတြက္ ခုလုိ ထုိင္စရာေတြဘာေတြ မရွိေသးဘူး။ သစ္တံုး၊ သစ္ငုတ္တို၊ အုတ္ခဲ အက်ဳိးအပဲ့ေတြေပၚမွာ ထုိင္ေစာင့္ရတာ။ မုိးရြာရင္ ထီးေဆာင္းေပါ့ကြာ။ ညေနတုိင္း ဆရာနဲ႔ ဆရာ့ဆရာၾကီးတို႔ ဒီနားဆီက ထုိင္ျပီးၾကည့္ရင္း ၾကာလာေတာ့ သတိထားမိလာၾကတယ္။ ဒီေကာင္ကေလးတစ္သိုက္ကျဖင့္ တံဆိပ္အျပာနဲ႔ကားေပၚ တက္မွာ။ ဒီလူကေတာ့ျဖင့္ တံဆိပ္အစိမ္းနဲ႔ကားေပၚ တက္မွာ။ ဒီသူငယ္မကေလးကေတာ့ျဖင့္ တံဆိပ္အနီနဲ႔ကားေပၚ တက္မွာ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း တံဆိပ္အနီနဲ႔ကားေပၚ တက္ေနက် ေကာင္ကေလးနဲ႔ တံဆိပ္အစီမ္းေပၚ တက္ေနက် ေကာင္ကေလးတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား တံဆိပ္အစီမ္းကားေပၚ အတူတူ တက္သြားၾကေရာ။ ဒီေတာ့ ဆရာတုိ႔လည္း ဒီနားကထုိင္ေနရင္း ေတြးၾကည့္ၾကရတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ဘယ္ကိုသြားၾကမွာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ . . စသျဖင့္ အမ်ဳိးစံု ေတြးၾကည့္ၾကတာပဲ။ ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ အတူတူကားစီးၾကေသးလား မစီးၾကေတာ့ဘူးလား။ အျပာေရာင္တံဆိပ္နဲ႔ကားကိုစီးတဲ့ ေကာင္ကေလးထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ဒီေန႔ ကားမေစာင့္တာရွိသလဲဆိုျပီး ၾကိဳေတြးၾကည့္မိၾကတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာ့ဆရာၾကီးက ေမးတယ္။ လူေတြဟာ ေန႔တုိင္းလို ကားဂိတ္မွာ ကားလာေစာင့္တာ ဘယ္သြားတယ္လို႔ မင္းထင္သလဲတဲ့။ ဆရာကေတာ့ ဘယ္ေျဖတတ္မွာတုန္း။ ျပံဳးပဲေနလုိက္ရသတဲ့။

ကုိယ္ပိုင္ စာၾကည့္တုိက္

 ပညာဆိုတာ အင္မတန္ တန္ဖိုးၾကီးပါတယ္။ ပညာရွိရင္ ဘာမဆုိျဖစ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ မွာ ျငင္းတဲ့အခါ ႏုိင္ေအာင္ျငင္းႏုိင္႐ံုမက ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္လံုးကိုပါ ဦးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ပညာအမ်ားစုဟာ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ရွိပါတယ္။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ေလ၊ အေတြ႕အၾကံဳပိုရွိေလ၊ ပိုစဥ္းစားတတ္လာေလ၊ ပညာရွိေလပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အသက္ကို ပညာနဲ႔တုိင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာအုပ္ေတြဟာ ဘဝမွာ အေရးပါဆံုး အခန္းက႑ကေန ပါဝင္ေနပါတယ္။

ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ တိုးတက္ဖို႔ရာ ႏိုင္ငံသားေတြ ပညာတတ္ေရးပါ အေရးပါဆံုးပါ။ ႏုိင္ငံသားေတြ ပညာတတ္ရန္ စာၾကည့္တုိက္ေတြဟာ လိုအပ္ပါတယ္။ အခု ျမန္မာျပည္မွာ ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ေတြ၊ ျမိဳ႕နယ္စာၾကည့္တုိက္ေတြ ဗံုးေပါလေအာ ဖြင့္ေနတာ သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သလား မေအာင္ျမင္သလား မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ဘယ္လုိကူညီႏုိင္မလဲေပါ့။ အလွဴေငြထည့္ဖို႔လဲ အပိုေငြမရွိပါ။ အျမတ္တႏိုး စုေဆာင္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ လွဴပစ္ဖို႔ဆုိတာကလဲ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္တုိးတက္ေရးကို ကူညီေပးတဲ့အေနနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တုိက္ လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။