The Douchebag Song

ဘေလာ့ျပန္ေရးေတာ့မယ္။ ဟိုအရင္က ဘေလာ့ဂါေတြကို ျပန္ေတြ႕ရလို႔ အတိတ္ကို နည္းနည္း ျပန္သတိရသြားတာရယ္၊ စာေရးျခင္းကို အေသအခ်ာ ေလ့က်င့္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကည့္တာေၾကာင့္ ရယ္ပါ။ Facebook တို႔လိုမ်ဳိးမွာ ေလွ်ာက္ေရးရတာ သူမ်ားမ်က္ႏွာၾကည့္ေနရတာလည္း ပါတယ္။ ကုိယ့္ေပ့ခ်္မွာေတာ့ ကိုယ္က သခင္ကိုး။ မၾကိဳက္ လာမၾကည့္နဲ႔ဆိုျပီး ခပ္တင္းတင္းပဲ ေရးလို႔ရတယ္။ အသစ္ မတင္ျဖစ္တဲ့ ၾကားထဲမွာ နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာက္ေရးထားတာေလးေတြလည္း ျပန္တင္ပါမယ္။ အခုေတာ့ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ဖြင့္လိုက္မယ္။

The Douchebag Song

Let us sing the song of Douchebag.

Just to smell the pretty hair of my prize,

I had to cultivate for sooooo long.

And then,

"A wild Douchebag appears!"

and took it away.

So easily, he plucked the flower,

the fruit of my sweat and sleepless nights,

just because he is a Douchebag.

O, Douchebag!

"What did I ever do to you?

Spare me and love of my life.

Stay away Douchebag! Stay away!"

He laughed, The Douchebag laughed.

Looked down at me with a face of the victor.

I have lost my words, lost my war.

Douchebag in my nightmare

Douchebag is in his fancy car

Douchebag is at the festival

Douchebag is on the moon

Douchebag is in television

Douchebag is in toilet

Douchebag, Douchebag everywhere.

O, Douchebag!

Will you disappear at the end of the day?

or will you haunt my life forever?

On Ethics of Genetic Extermination

This is the second hour of 2013 and I am reading a blog post on talkingphilosophy.com. It talks about the ethics of genetic extermination.

I am not interested in whether we should genetically modify species to exterminate them or not. I am rather interested in, as usual, the line of reasoning.

The writer argued that it can be justified with utilitarian approach, saying that

"its extermination would seem to be morally justified on the grounds that doing so would create more good than harm. Naturally, if a harmful species were also beneficial in other ways, then the matter would be rather more complicated and such extermination could be wrong on the grounds that it would do more harm than good."

Dream Record #1

I decided to record my dreams. The motive is not clear. Maybe because I just want to see how my dreams differ from time to time and search for symbolism within them when I'm bored. I am quite a dreamer, i.e., I dream a lot. But I forget most of my dreams, just as many people do. Actually we do remember our dreams as soon as we woke up. We forget because we didn't care or try to remember them. So, from now on, I will try to record my dream as much as I can. I had a series of dreams last night, one after another, but I didn't record them. This is my first dream of last night. I don't know what is that supposed to mean, but still it reflects some unconscious parts of my daily life existence.

"I got black or brown boot with SD card reader on the back. I tied my shoelaces at my home, and put red SD card into reader. There was a USB port for the boot to connect with PC too. Then at the shopping centre, I was in the clothing shop with my friend. I think he was choosing T-shirts. A comment from either one of us is that "westerners likes to wear plain shirts, Asians look better with patterns on their shirts." I think that's me because my friend said "I like Asians," then I said "then wear shirt with patterns." Then we rode the escalator downstairs and find the USB cable for the boot. I even told him about the boot on the way. We searched and asked for USB cable, the sale staff (man) showed us a cable (microphone?) with jack pin. I told him that's not what I was looking for. He said feel free look yourself then I found a shelf with categories on it. I looked for USB cable and I found out that the previous cable (microphone?) is the only one left."

17th July, 2012 4:40 AM
Arkar Kyaw

မင္းကိစၥ၊ ငါ့ကိစၥ၊ ခင္ေမာင္ေက်ာ့္ကိစၥ၊ ျမျမဆင့္ကိစၥ (ျမင့္သန္း)

ေက်ာ္ျမင့္ၾကီးက သူ႕တုတ္အသစ္ ျပခ်င္လို႔ဆိုျပီး အတင္းေခၚတာနဲ႔ မ႐ိုက္စဖူး စေနေန႔မွာ သြား႐ိုက္ျဖစ္တာပဲ။ တနလၤာေန႔ကတည္းက ေက်ာ္ျမင့္ ဖုန္းဆက္တယ္။ စေနေန႔က်ရင္ ႐ိုက္ၾကရေအာင္တဲ့။

"စေန၊ တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ ငါမ႐ိုက္ဘူး" လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။

ဘာလို႔တုန္းလို႔ သူက ျပန္ေမးေတာ့ "မင္းလည္း သိသားပဲ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြမွာ မ႐ိုက္ဘူးဆိုတာ" လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေျပာလိုက္တယ္။ "စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုရင္ လူမ်ားတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဂါက္သီးဆိုတာက သူ႕အက္တိကက္၊ သူ႕ပ႐ိုတိုေကာ္(လ) နဲ႔သူရွိတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ပဲ။ ခုေတာ့ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုရင္ ကြင္းမွာ ပိုက္ဆံရွိလုိ႔ ေဂါက္သီး႐ိုက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြ၊ ကေလကဝေတြ မ်ားလာေတာ့ ႐ိုက္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ လူပါးတဲ့ရက္ ေ႐ြး႐ိုက္တယ္လို႔" ေက်ာ္ျမင့္ကို ရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဂါက္သီးကိုၾကိဳက္လို႔ ႐ိုက္ေပတဲ့ အရသာကို နားမလည္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဂါက္သီး႐ိုက္တဲ့အရသာ လမ္းဖြင့္ေပးသြားတဲ့ လူၾကီးက သံအမတ္ေဟာင္းၾကီး။ ဒီအရင္ကေတာ့ အက္ဂ်ဴဒင့္ ဂ်င္နရယ္လား၊ ကြာတာ မာစတာ ဂ်င္နရယ္လား မသိဘူး လုပ္ခဲ့တာ ထင္တယ္။ ေဂါက္ကြင္းပိတ္တဲ့တစ္ေန႔ ေဂါက္ကြင္းသြားျပီး ကယ္ဒီေတြနဲ႔ ထုိင္စကားေျပာေနရင္း ကြင္းထဲမွာ ကယ္ဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဂါက္႐ိုက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတြ႕ရလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူဘယ္ဝါလို႔ သိရတယ္။ ဒီေတာ့မွ အျပင္ဘက္က သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားနက္ၾကီးကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ "ဆရာၾကီးက ေရႊဘဲသံုးလိပ္နဲ႔ လာ႐ိုက္တာလို႔" ကယ္ဒီတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ ဟုတ္ပံုရတယ္။

All in the Family by Brian Warner

He hoped the tape recorder would still work. It was one of those small portable ones often used in schools or libraries. 

Teddy didn't even realize the irony of his action-Angie was in fact the one who had bought it for him. He wiped the hair and blood off the corner and released a sigh of frustration. "Mother will probably ground me from the television," he considered, looking to the mess he had made.

"Damn her. Damn them all. Why did she have to hurt Peg? Why?" Balefully, he kicked the corpse beside him. Her glazed eyes stared back at him with empty fascination. "You bitch. You killed Peg."

His sister's dead look gave no response. (He wondered why.) Her face looked so shadowed. He lifted her head up by her clotted hair and saw that it was dried blood on her cheek that created the mock shadow. He saw, too, that the dent in her skull had stopped gushing; the coagulated blood had formed a gelatinous plug.

Mother would be home soon. He would have to dig a grave.

The Birth of the Author

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ စာေရးဆရာ ေသဆံုးသြားျပီလို႔ ေျပာၾကတယ္။

ေျပာခ်င္တာက စာေပအႏုပညာတစ္ခုမွာ စာေရးဆရာက ေရးသားဖန္တီးျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း စာေရးဆရာရဲ႕ အခန္းက႑ဟာျပီးဆံုးသြားျပီဆိုတာပါ။ စာေပတစ္ခုကို ဖတ္႐ႈတဲ့အခါမွာ အဓိပၸာယ္ဟာ စာဖတ္သူရဲ႕ သိျမင္႐ႈမွတ္မႈေပၚမွာပဲ အေျခခံျပီး စာေရးသူန႔ဲ မပတ္သက္ေတာ့ဘူးဆိုတာပါ။ ဒယ္ရီဒါရဲ႕ deconstruction အရ ဒီအဆုိကို ေျပာၾကတာထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စာေရးသူ ခ်ျပထားတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ဖတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘာသာစကားအနက္ျပန္မႈ context ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ဝယ္မွာပဲ ရွိေနတယ္ ဆုိတာပါ။ ဘယ္သူမွ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို အစြဲကင္းကင္းနဲ႔ မဖတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သိမႈေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြ၊ က်င့္ဝတ္ေတြ ေဘာင္အတြင္းကေနပဲ အနက္ျပန္ၾကပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ လံုးဝအစြဲကင္းကင္းနဲ႔ ဖတ္ႏုိင္ျပီဆုိရင္လည္း အဲဒီ စကားလံုးေတြဟာ အဓိပၸာယ္တစ္စံုတစ္ရာကို ကုိယ္စားမျပဳႏုိင္ေတာ့ပဲ စာမ်က္ႏွာေပၚက၊ ဖန္သားျပင္ေပၚက ဗ်ည္းနဲ႔အကၡရာေတြ အျဖစ္သာ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။

ကားဂိတ္ (ျမင့္သန္း)

ကၽြန္ေတာ္ အနားယူေတာ့မယ္လုိ႔ စဥ္းစားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကို ဆက္ခံမယ့္လူကို ရွာရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တပည့္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေရြးရမွာပဲ။ ေရြးတယ္ဆိုတာကလည္း တကၠသိုလ္ရဲ႕ မူအရ။ အနားယူမယ့္ ပါေမာကၡက သူ႕ေနရာအတြက္ သင့္တင့္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ရွာျပီး တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေကာင္စီကို အဆိုျပဳ႐ံုပဲ။ အဆိုျပဳစရာ လူမရွိကာမွ တျခားမွာ လုိက္ရွာရတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာက ဘြဲ႕ၾကိဳသင္တန္းေတြကို သင္တာမ်ဳိး မရွိဘူး။ ဘြဲ႕လြန္နဲ႔ သုေတသနလုပ္ေနတဲ့ လူေတြေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသိပညာခ်င္း ဖလွယ္ၾကတဲ့လူေတြရဲ႕ ရပ္ဝန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆရာက ေရြးတာပဲ။ သူ အနားမယူခင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရာထားတာ။ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆရာအလုပ္ေတြကို တြဲလုပ္ရတယ္။ တြဲလုပ္ရ႐ံုမကဘူး သြားအတူ လာအတူ သေဘာမ်ဳိးေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာအက်ဆံုးကေတာ့ ညေနတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့အခါပဲ။ ပါေမာကၡေတြအတြက္ ေပးထားတဲ့ အိမ္ကေလးဆီကေန ဆရာၾကီးက ထြက္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္က သစ္ပင္အုပ္ကေလးေတြေအာက္ဆီက ခံုတန္းကေလး တစ္ခုကေန ထုိင္ရင္း ေစာင့္ေလ့ရွိတယ္။ ေလးနာရီ ေလးနာရီခြဲေလာက္ ရွိမယ္။ ေနာက္ေတာ့ သစ္ပင္အုပ္ကေလးေအာက္က ျဖတ္ေလွ်ာက္ျပီး တကၠသိုလ္ဝင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ဆီ ထြက္ျပီး ေရကာတာ လုပ္ထားတဲ့ တာ႐ိုးေဘာင္ေပၚ တက္တယ္။ အဲဒီကေန တာ႐ိုးအတုိင္း အေနာက္ဘက္တည့္တည့္ ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမွာ ေႏြေႏြ၊ မိုးမုိး၊ ေဆာင္းေဆာင္း ထီးတစ္လက္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖြင့္ေဆာင္းရတယ္လို႔ေတာ့ မရွိခ့ဲဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာလို႔ ဆရာၾကီးလက္ထဲမွာ ထီးကုိင္လာတယ္ဆိုတာကို တစ္ခါမွ ေမးမၾကည့္မိခဲ့ဖူးဘူး။ တာ႐ိုးဆံုးေတာ့ ခံုတန္းကေလးေတြ ရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေရကာတာဘက္ကို လွည့္ထားတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေရကာတာရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္က ကားလမ္းဘက္ဆီ လွည့္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာၾကီးကေတာ့ ကားလမ္းဘက္ဆီ လွည့္ထားတဲ့ ထုိင္ခံုကေလးေတြမွာ ထုိင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ထုိင္ရင္း ေအာက္ဘက္မွာ သြားလာေနၾကတဲ့ ကားေတြ လူေတြကို ေငးရင္း ဟုိအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္း ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ေခြးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတဲ့ မိန္းမ လွလွကေလးေတြကို ေငးၾကည့္မိတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခါတေလ ဆရာၾကီးပါးစပ္ထဲက ခ်စ္စရာအေကာင္းသားလို႔ ထြက္လာတယ္။ ေခြးကေလးကို ရည္ရြယ္ျပီး ေျပာတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ျပံဳးေနလုိက္မိတယ္။ ေခြးပဲ ဘာခ်စ္စရာရွိတာမွတ္လို႔လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ထဲမွာ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေအာ္ . . ငါ့ဆရာၾကီးခမ်ာ ေခြးကေလး ေၾကာင္ကေလးကို ခ်စ္တတ္တဲ့အရြယ္ ေရာက္သြားပါပေကာလို႔ပဲ ေတြးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ကလည္း သန္တုန္းျမန္တုန္း ငါးဆယ့္သံုးဆိုတာေလာက္ပဲ ရွိေသးတာကိုး။ ခ်စ္ရင္းခ်စ္ေတာ့ လူပဲ ခ်စ္ေတာ့မွာေပါ့။ လူေတြကို မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့မွပဲ တိရစာၦန္ကို ခ်စ္ၾကည့္ရမွာပဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဟိတ္တိရစာၦန္ဆိုတာကို လူကခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိပ္ေတာ့ အဓိပၸာယ္မရွိလွဘူးလို႔ ထင္ခဲ့တာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာၾကီးတို႔ အဲဒီမွာထုိင္ရင္း မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာက္ဘက္မလွမ္းမကမ္းနားဆီက ကားဂိတ္ဆီကို လွမ္းျပီးၾကည့္ေနမိတတ္မိတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ အဲဒီတုန္းကလည္း မသိခဲ့ဘူး။ ခုလည္း မသိေသးဘူး။ တစ္ခါတေလေတာ့ ဆရာၾကီးက သက္ျပင္းခ်ရင္း ကားဂိတ္အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ပိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာေျပာရရင္ေတာ့ အတိတ္တုန္းက ခုျမင္ေနရတဲ့ ကားဂိတ္အေၾကာင္းပဲ။ ဆရာ ပါေမာကၡ မျဖစ္ခင္က ကားဂိတ္ဟာ ခုလုိ မဟုတ္ဘူး။ သစ္ပင္အုပ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ခုေတာ့ ကားေစာင့္တဲ့လူေတြအတြက္ အမိုးအကာနဲ႔ အခုိင္အခန္႔ပဲ။ ဒါတင္ ဘာဟုတ္ေသးလဲ။ ေရကာတာၾကီးရဲ႕ ေဘာင္က ခုလို လမ္းေလွ်ာက္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေက်ာက္ျပားေတြ ဘာေတြ ခင္းမထားေသးဘူး။ ခု ဆရာတို႔ ထုိင္ေနတဲ့ ခံုတန္းကေလးေတြလည္း မရွိေသးဘူး။ ခုလို မင္းနဲ႔ဆရာ လမ္းေလွ်ာက္သလုိပဲ ဆရာလည္း ဆရာ့ဆရာၾကီးနဲ႔ ညေနတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေလ့ ရွိတယ္။ ဒီနားေရာက္တဲ့အခါ ေရကာတာတည္စဥ္က လွဲထားခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ငုတ္တိုေတြပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ ဆရာတို႔ ထုိင္ၾကတယ္။ ဘာမွလည္း သိပ္ၾကည့္စရာမွ မရွိဘဲကိုး။ ဒီေတာ့ လမ္းမဘက္ကိုလွည့္ျပီး အဲဒီကားဂိတ္ကေလးကိုပဲ ၾကည့္ရတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆို ကားလမ္းက ခုေလာက္ မက်ယ္ေသးဘူး။ ဒါေပတဲ့ ကားေစာင့္တဲ့ လူေတြကေတာ့ အျမဲလိုပဲ ရွိေနၾကတယ္။ စေန တနဂၤေႏြလို ေန႔မ်ဳိးမွာေတာင္ ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္တဲ့လူေတြ ရွိေနတတ္တယ္။ ဘတ္(စ)ကားမ်ဳိးစံုေတာ့ ရပ္တာပဲ။ ဒါေပတဲ့ ေစာင့္ေနတဲ့လူေတြက သူတို႔ သြားခ်င္တဲ့ခရီးကိုသြားတဲ့ ဘတ္(စ)ကားကိုမွ စီးၾကတာဆိုေတာ့ ကားလာတိုင္း ကားေပၚကို ေစာင့္ေနတဲ့လူေတြ အကုန္လံုး မတက္ၾကဘူး။ လာတဲ့ကားတုိင္းကလည္း ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့လူေတြအားလံုး သြားခ်င္တဲ့ခရီးအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ေနတဲ့ လူေတြဟာ အျမဲရွိေနတတ္တယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီတုန္းကဆိုရင္ ကားေစာင့္တဲ့လူေတြအတြက္ ခုလုိ ထုိင္စရာေတြဘာေတြ မရွိေသးဘူး။ သစ္တံုး၊ သစ္ငုတ္တို၊ အုတ္ခဲ အက်ဳိးအပဲ့ေတြေပၚမွာ ထုိင္ေစာင့္ရတာ။ မုိးရြာရင္ ထီးေဆာင္းေပါ့ကြာ။ ညေနတုိင္း ဆရာနဲ႔ ဆရာ့ဆရာၾကီးတို႔ ဒီနားဆီက ထုိင္ျပီးၾကည့္ရင္း ၾကာလာေတာ့ သတိထားမိလာၾကတယ္။ ဒီေကာင္ကေလးတစ္သိုက္ကျဖင့္ တံဆိပ္အျပာနဲ႔ကားေပၚ တက္မွာ။ ဒီလူကေတာ့ျဖင့္ တံဆိပ္အစိမ္းနဲ႔ကားေပၚ တက္မွာ။ ဒီသူငယ္မကေလးကေတာ့ျဖင့္ တံဆိပ္အနီနဲ႔ကားေပၚ တက္မွာ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း တံဆိပ္အနီနဲ႔ကားေပၚ တက္ေနက် ေကာင္ကေလးနဲ႔ တံဆိပ္အစီမ္းေပၚ တက္ေနက် ေကာင္ကေလးတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား တံဆိပ္အစီမ္းကားေပၚ အတူတူ တက္သြားၾကေရာ။ ဒီေတာ့ ဆရာတုိ႔လည္း ဒီနားကထုိင္ေနရင္း ေတြးၾကည့္ၾကရတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ဘယ္ကိုသြားၾကမွာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ . . စသျဖင့္ အမ်ဳိးစံု ေတြးၾကည့္ၾကတာပဲ။ ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ အတူတူကားစီးၾကေသးလား မစီးၾကေတာ့ဘူးလား။ အျပာေရာင္တံဆိပ္နဲ႔ကားကိုစီးတဲ့ ေကာင္ကေလးထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ဒီေန႔ ကားမေစာင့္တာရွိသလဲဆိုျပီး ၾကိဳေတြးၾကည့္မိၾကတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာ့ဆရာၾကီးက ေမးတယ္။ လူေတြဟာ ေန႔တုိင္းလို ကားဂိတ္မွာ ကားလာေစာင့္တာ ဘယ္သြားတယ္လို႔ မင္းထင္သလဲတဲ့။ ဆရာကေတာ့ ဘယ္ေျဖတတ္မွာတုန္း။ ျပံဳးပဲေနလုိက္ရသတဲ့။

ကုိယ္ပိုင္ စာၾကည့္တုိက္

 ပညာဆိုတာ အင္မတန္ တန္ဖိုးၾကီးပါတယ္။ ပညာရွိရင္ ဘာမဆုိျဖစ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ မွာ ျငင္းတဲ့အခါ ႏုိင္ေအာင္ျငင္းႏုိင္႐ံုမက ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္လံုးကိုပါ ဦးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ပညာအမ်ားစုဟာ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ရွိပါတယ္။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ေလ၊ အေတြ႕အၾကံဳပိုရွိေလ၊ ပိုစဥ္းစားတတ္လာေလ၊ ပညာရွိေလပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အသက္ကို ပညာနဲ႔တုိင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာအုပ္ေတြဟာ ဘဝမွာ အေရးပါဆံုး အခန္းက႑ကေန ပါဝင္ေနပါတယ္။

ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ တိုးတက္ဖို႔ရာ ႏိုင္ငံသားေတြ ပညာတတ္ေရးပါ အေရးပါဆံုးပါ။ ႏုိင္ငံသားေတြ ပညာတတ္ရန္ စာၾကည့္တုိက္ေတြဟာ လိုအပ္ပါတယ္။ အခု ျမန္မာျပည္မွာ ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ေတြ၊ ျမိဳ႕နယ္စာၾကည့္တုိက္ေတြ ဗံုးေပါလေအာ ဖြင့္ေနတာ သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သလား မေအာင္ျမင္သလား မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ဘယ္လုိကူညီႏုိင္မလဲေပါ့။ အလွဴေငြထည့္ဖို႔လဲ အပိုေငြမရွိပါ။ အျမတ္တႏိုး စုေဆာင္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ လွဴပစ္ဖို႔ဆုိတာကလဲ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္တုိးတက္ေရးကို ကူညီေပးတဲ့အေနနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တုိက္ လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။

Long Hard Road Out of Hell

I have always been a huge fan of Marilyn Manson. I loved his music, performance, writings, appearance, well, everything. I admired him and in the same level as Hitler, Mao, and even Nietzsche and Karl Marx. Because he is the only individual of our age who is so powerful and strong. I was heavily influenced by him since I was a kid. Actually, my interest in philosophy, religion, fame, and freedom started with listening to him. His lyrics struck me in the head. I admired him, appreciated him. It is normal for me to have interest in the life of a man who I admire.

Through the reading of his book, I became to understand him more than ever. His ideas, his life, his experiences, his philosophy, I can see them clearly in his book. His life is a story of a worm, who is scared and abused, struggle his way up to get wings and became a hero, Antichrist.

Franz Kafka's The Trial Review

It's been a long time since i update this blog. The reason is I simply don't have any inspiration these days. (or maybe I'm not trying to write) Just as in my last short-story, my life-course is repeated with same schedule everyday and then I'm lost. Still, there are some drafts which are just some paragraphs or comments. Here is one of these, a review I wrote on Goodreads.com, which maybe my last straw to regain my inspiration. I hope I can update again one or twice per week.

P.S. I will try to avoid sophisticated tone in my later submissions and try to act like just another blogger ;D

 

Kafka's another attempt to make fun of living a life. This time with the Trial. One morning, you are accused with unknown crime and live your life as a criminal, everyday is the trial. You can't do anything to defend. You can't run, you can't hide. You desperately search for help but that, too, is hopeless. The Law is above everything. (Heavenly law?) Later, you will realize that you can't do anything to it and finally wait for the judgement, and accept it. That is Kafka's version of life.

In this story, Kafka's symbolism is impressive. It reflects on religion, life, law, even political status of Germany in his era. The young has lost hope, the court is unreliable, the court officials are the worst of all. I'm afraid it, too, reflects the current state of Burma today.

ေက်းလက္ဆရာဝန္

ဤအေရးအသားမွာ ကာ(ဖ)ကာ 1919 ခုႏွစ္က ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ အေရးအသားျဖစ္သည္။ သူ၏ ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ေခါင္းစဥ္အမည္လည္း ျဖစ္သည္။ မူရင္း ဂ်ာမန္ဘာသာစကားမွ အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္သူ အမ်ားအျပားရွိရာ ယခု အေရးအသားတြင္ Malaspina University-College မွ Ian Johnston ၏ မူကို ဘာသာျပန္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘာသာစကား တည္ေဆာက္ပံုအေျခခံ မတူညီေသာ အဂၤလိပ္မွ ျမန္မာသို႔ ဘာသာျပန္ဆုိရာတြင္ အေၾကာင္းအရာကိုသာ အနီးစပ္ဆံုး ျပန္လည္ေဖာ္ျပႏုိင္ျပီး “အေရးအသား” မွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတတ္ၾကသည္။ အဂၤလိပ္တို႔၏ ဘာသာစကား ေဘာင္အတြင္းမွသာ နားလည္ႏုိင္ေသာ အသံုးအႏႈန္းမ်ား၊ ဝါက်မ်ား၊ ဘန္းစကားမ်ားမွာ ရွိတတ္စျမဲျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ဆိုထားျခင္းမွာ အၾကမ္းထည္မွ်သာျဖစ္ျပီး တကယ့္ ကာ(ဖ)ကာကို မေတြ႕ႏုိင္။ ထို႔ေၾကာင့္ တတ္ႏုိင္လွ်င္ မူရင္း ဂ်ာမန္ အေရးအသားကိုသာ ရွာေဖြဖတ္႐ႈ ေစခ်င္သည္။ ဂ်ပန္မွလည္း ကာတြန္းျပန္ဆြဲထားသည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ထားေသာ အဂၤလိပ္ အေရးအသား မူရင္းကို ဤေနရာတြင္ ဖတ္႐ႈႏုိင္ပါသည္။ http://records.viu.ca/~johnstoi/kafka/countrydoctor.htm

ဘာသာျပန္တဲ့ကိစၥ

ဗ်ဳိ႕ ဦးေတဇာ

ကၽြန္ေတာ္ ဟုိေန႔ညက အင္တာနက္လုိင္း ျပတ္ေတာက္သြားလို႔ ေျပာေနတာေလး မျပီးမျပတ္ ျဖစ္သြားရတာကို အခု နည္းနည္းေတာ့ ဆက္ေျပာခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္တဲ့ ကိစၥမွာ မကၽြမ္းက်င္သလို ဘိုစာကိုလည္း တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕အျမင္၊ လမ္းေပၚက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးနဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကည့္တာပါပဲ။

ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ အေရးအသားေတြကို ဘာသာျပန္တဲ့ကိစၥဟာ ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ။ အထူးသျဖင့္ Philosophy လို ဘာသာရပ္မ်ဳိးေပါ့။ ဦးေလးသိတဲ့အတုိင္း Philosophy ဟာ နဂိုကတည္းက သေဘာတရား ႐ႈပ္ေထြးတဲ့အျပင္ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းေတြကလည္း ခက္ခဲပါတယ္။ ဒီလိုဟာမ်ဳိးကို ဘာသာစကား ဖလွယ္ျပီး ျပန္လည္တင္ျပဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း Philosophy မွာ စကားလံုး/စာလံုးေတြက အေရးၾကီးဆံုး ျဖစ္ေနေလေတာ့ ဘာသာစကားနဲ႔လည္း ကင္းကြာလို႔ မျဖစ္ဘူး။ (သခၤ်ာမွာလို သေကၤတနဲ႔ ရွင္းျပဖုိ႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။) ဒီေတာ့လည္း Philosophy ကို ဘာသာျပန္တဲ့ အခါမွာ အဓိပၸာယ္တိက်မႈက လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုပဲ။ စကားလံုး/စာလံုး တစ္ခုဟာ အယူအဆ၊ အဓိပၸာယ္ ကြဲျပားသြားႏုိင္တာပဲ။